Utopia

2011-10-21T12:50:00.000-07:00

ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Βγήκε στο μπαλκόνι να δει το ποτάμι από ψηλά. Τα έχασε με αυτό που είδε.

Το νερό είχε γίνει όλο, κύβοι. Διάφανοι κύβοι πάγου σε όλο το πλάτος και το μάκρος, όπως κατέβαινε και χάνονταν στο βάθος της κοιλάδας. Γαλάζιοι, άνισοι, γυαλιστεροί, αστραφτεροί της φάνηκε στο φως του ήλιου. Είχε μείνει άφωνη από την ομορφιά. Ήθελε να τον φωνάξει, να βγει κι αυτός από μέσα, να δει το θαύμα. Να πάρει την φωτογραφική μηχανή !... να το δείξει στα παιδιά… μα η φωνή της δεν έβγαινε.

Κι όμως, να, είχε αρχίσει κιόλας ν’ αλλάζει. Ήταν λιγότερο ωραίο.

Γρήγορα έλιωναν όλα. Εξαφανιστήκαν.

Έγινε πάλι νερό που κυλούσε στην κοίτη του.

Mπήκε μέσα.

2011-03-03T15:32:00.000-08:00

Η νύχτα ήταν πολύ ζεστή στο φαράγγι της οδού Κροκιδά. Με πήρε ο ύπνος με την τηλεόραση ανοιχτή. Μια ζωή σε σπίτι δικό μας που πατάει στο χώμα. Τώρα ο σεισμός μας κανόνισε για τα καλά.
Είμαι καινούργια στη ζωή του φαραγγιού των πολυκατοικιών. Απ’ αυτούς που μένουν στο απέναντι ράφι με χωρίζουν 15 μέτρα το πολύ. Δεν τους έχω δει ποτέ. Κάτι φευγαλέες μορφές για κάποια δευτερόλεπτα βγαίνουν να πάρουν κάτι - μετά χάνονται. Εγώ ανοίγω τα στόρια για να μπει αέρας.
Αυτοί είναι πάντα με κλειστές κουρτίνες ή κατεβασμένα ρολλά Είναι πέντε το πρωί πριν βγει ο ήλιος που θα μας ψήσει. Κοιτάω ίσια απέναντι, πάνω, κάτω. Ποτέ δεν είναι κανείς. Νοιώθεις ότι από μέσα υπάρχουν πολλές ζωές Όμως πούείναι;! ποτέ δε φαίνονται. Κι όμως σε κάποια μπαλκόνια υπάρχουν καρέκλες, τραπέζια, μια σκούπα. Πότε κάθονται σ’ αυτά; Καμιά ώρα δεν τους έχω δει. Τόσο καλά προσαρμοσμένοι στην κρυμμένη ζωή. Μερικοί έχουν και λουλούδια. Αυτά τα έχουν βάλει έτσι ένα φράγμα. Τους νοιώθω να κυκλοφορούν με σβησμένα φώτα από πίσω. Κάτω παρκαρισμένα τ’ αυτοκίνητα.
Ξημερώνει. Μυρίζει ψωμί που ψήνεται σε φούρνο.
Ναι ! έχει ένα φούρνο μόλις στρίψεις τη γωνία. Ωραία η μυρουδιά. Σημάδι ανθρώπινο! Στη Λιοσίων έχει αρχίσει λίγο-λίγο η κίνηση. Περνάει ένα διπλό λεωφορείο σαν βαρύ ερπετό. Μέσα γεμάτο ανθρώπους με άσπρα ,καθαρά πουκάμισα. Έτοιμοι όπως κάθε πρωί για χρόνια πολλά ,πάνε στη δουλειά. Το μεσημέρι, τα πουκάμισά τους θα είναι βρώμικα, ιδρωμένα. Ένας άλλος με ριγέ μακό κατεβαίνει απ’ τη πάνω μεριά του δρόμου αργά με βαριά βήματα. Στο χέρι κρατά μια σακουλίτσα μπλε πλαστική δεμένη. Μια γυναίκα νέα φάνηκε στο ράφι κάτω δεξιά με ξώπλατο φουστάνι. Πήρε ένα ζευγάρι παντόφλες απ’ το μπαλκόνι και ξαναχάθηκε μέσα. Η μέρα έρχεται ζεστή. Θα κάνει 38 βαθμούς είπε η τηλεόραση. Πως να περάσουν τόσες ώρες με τόση ζέστη εδώ πάνω!
…Ζώντες των εκείνων θάνατον
Των δ’ εκείνων τον βίον τεθνεώτες…

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΛΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ ΚΑΙ ΝΕΛΛΥ ΣΕΜΙΤΕΚΟΛΟ ''ΣΟΝΑΤΑ Νο 3'' ΜΠΕΤΟΒΕΝ

2011-01-30T03:59:00.000-08:00

ΗΜΕΡΟELGAR cello concerto 1st Mvt - Sfetsas Konstantinos cello ΛΟΓΙΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΛΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ ΚΑΙ ΝΕΛΛΥ ΣΕΜΙΤΕΚΟΛΟ ''ΣΟΝΑΤΑ Νο 3'' ΜΠΕΤΟΒΕΝ

2011-01-24T12:18:00.000-08:00

84 Ο ΓΙΩΡΓΟΣ

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου. Το πώς ήρθε στα χέρια μου ίσως να μην ενδιαφέρει κανένα.
Το έγραψε ένας απλός άνθρωπος, ο Π. Τ.
Το αντιγράφω με την δική του απλή κι ανεπιτήδευτη γραφή.

-----------
Είχα πέσει για ύπνο από νωρίς γιατί την επομένη έπρεπε να δουλέψω πολύ πρωί .
Καθώς κοιμόμουν άκουσα την πόρτα να χτυπά. Τα χτυπήματα ήταν τόσο δυνατά που μπορεί να έσπαγαν το τζάμι. Σηκώθηκα αναστατωμένος, ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Γιώργο. Ο Γιώργος ήταν ένας μακρινός ξάδερφος , ένα λαϊκό άτομο της Τρίπολης που είχε στο ενεργητικό του δύο χρόνια φυλακή Τύρηνθας. Ήταν μπεσαλής, χασικλής και δε δεχόταν με τίποτα το λάθος του γιατί ήξερε τα πάντα.
Δεν είχε περάσει μήνας από τότε που έκλεισαν τον πατέρα μου φυλακή και ο Γιώργος είχε έρθει εκείνο το βράδυ να μου δείξει ότι θέλει να μου συμπαρασταθεί. Είχα τόσο ανάγκη τον ύπνο αλλά δεν μπορούσα να φέρω αντίρρηση γιατί ήταν εκτός
ελέγχου .Η αναπνοή του μύριζε έντονα από ένα μέτρο
απόσταση, κάτι ανάμικτο από χασίσι και κρασί.
-Τι έγινε ρε μεγάλε είσαι καλά;
Με μια επιθετική φωνή έτοιμος να με φάει.
-Ρε Γιώργο είμαι πολύ κουρασμένος και αύριο έχω πολύ
δουλειά.
-Τι τρως ρε; πες μου, τι τρως εδώ μόνος σου.
Ήθελε να δείξει ενδιαφέρον για το γιό του φυλακισμένου ξαδέρφου του. Εκείνη την ώρα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε να κάνει ένας μεθυσμένος φυλακόβιος για το γιό ενός ομοιοπαθή .
-Είμαι καλά ρε Γιώργο, τρώω καλά, δεν έχω κανένα πρόβλημα γιατί ρωτάς;
-Να δω το ψυγείο ρε, το ψυγείο.
-Τι να το κάνεις το ψυγείο ρε Γιώργο ; αφού σου είπα…
Με σπρώχνει με δύναμη προς τα πίσω, με πετάει ένα μέτρο μακριά και κατευθύνεται στο ψυγείο, το ανοίγει αλλά το ψυγείο είναι κενό.
-Μωρή κουφάλα δεν έχεις να φας !
-Τρώω ρε Γιώργο, αλλά όχι στο σπίτι, πηγαίνω έξω.
-Και στο ψυγείο, μωρή κουφάλα, δεν έχεις τίποτα και θες να σε πιστέψω ότι τρως αλλού;
-Ρε Γιώργο, σε παρακαλώ, έχω πολύ δουλειά το πρωί.
-Θα σου φέρω φαγητό για το ψυγείο σου τώρα.
-Που θα βρεις ρε Γιώργο τέτοια ώρα φαγητό ;
-Που θα βρω ; όπου και να κάνω εγώ, θα βρω. Περίμενε.
Απομακρύνεται στο σκοτάδι , ανάμεσα στα δέντρα , βγαίνει απ’ το κτήμα, αφήνοντας με σαστισμένο να περιμένω αναγκαστικά να δω τι θα γίνει.
Δεν είχαν περάσει δέκα λεπτά και ο Γιώργος έρχεται με δυο κοκόρια στα χέρια.
-Που τα βρήκες ρε Γιώργο ; τίνος είναι; Θα μας δέσουνε…
-Σκάσε και βάλε κατσαρόλα να τα καθαρίσουμε.
-Τίνος είναι ρε Γιώργο; Πες μου !
-Του πούστη του Γκαβέλα είναι. Επιτρέπεται να τρώει ο Γκαβέλας και να μην τρως εσύ ;
-Ρε Γιώργο θα μας δέσουνε . Είσαι σίγουρος πως δεν σε είδανε δε σ’ ακούσανε ; είναι το δίπλα σπίτι ρε μαλάκα.
-Σκάσε και βάλε κατσαρόλα. Το Γιώργο ούτε τον βλέπουν ούτε τον ακούν τη νύχτα .
Βάζουμε κατσαρόλα στο πετρογκάζ, και με μεγάλη ταχύτητα ύστερα από λίγο έχουμε καθαρίσει από πούπουλα και άντερα .
-Τώρα τι θα κάνω τα πούπουλα ρε Γιώργο; Το πρωί που θα βγω να τα πετάξω μπορεί να με δουν.
-Δεν θα τα πετάξεις εσύ, θα τα πάρω εγώ τώρα. Θα ανέβω μια επάνω το δρομάκι με τ’ αυτοκίνητο και όταν κατέβω θα μου τα δώσεις.
Καθώς βγαίνουμε έξω, βλέπουμε στου Γκαβέλα το σπίτι ένα φως αναμμένο.
-Να ! ρε Γιώργο, τα βλέπεις ; θα με κάψεις και γω δε φταίω ! Τελείως ψύχραιμος , μου λέει να περιμένω. Βάζει μπρος το αυτοκίνητο, ανεβαίνει πιο πάνω, παίρνει στροφή κι έρχεται έξω απ’ την πόρτα μου. Πηγαίνω σιγά σιγά για να του δώσω τη σακούλα με τα πούπουλα . Αφού τα παίρνει, φωνάζει απότομα και πολύ δυνατά :
-Έβγα έξω ρε !
Μου έχουν κοπεί τα γόνατα…
-Τι έπαθες ρε Γιώργο και φωνάζεις ;
-Πήγαινε μέσα εσύ, πήγαινε μέσα, πήγαινε μέσα… μου λέει ψιθυριστά.
-Έβγα έξω μωρή κουφάλα να σε καθαρίσω!
-Ρε Γιώργο είσαι καλά ;
-Πήγαινε μέσα, πήγαινε μέσα εσύ…ξανά ψιθυριστά, μετά δυνατά: δε βγαίνεις ε ; θα ξαναπεράσω και θα σας κατατροπώσω ούλους.
Και χάνεται σα σίφουνας μες τη νύχτα. Την ίδια στιγμή το φως του Γκαβέλα σβήνει.
Σαστισμένος , το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μπω στο σπίτι και να περιμένω το πρωί, να δω τι θα γίνει.

Αχάραγα ακόμα, έφυγα γιατί δεν άντεχα στην αγωνία και τι θάλεγα στους χωριάτες που σίγουρα θα με ρώταγαν το πρωί.
Στις τρις το απόγευμα γύρισα σπίτι. Άλλαξα ρούχα και βγήκα στην αυλή να ποτίσω κάτι λουλούδια.
Καθώς πότιζα , βλέπω με την άκρη του ματιού κάποιον να πλησιάζει προς το σπίτι. Κάνω λίγο έτσι και καταλαβαίνω ότι ήταν ο Γκαβέρας. Δεν δίνω σημασία και συνεχίζω αμέριμνα το πότισμα.
-Γεια σου Παύλο
-Γειά σου Ντίνο
Πλησιάζει μπαίνοντας στο κτήμα.
-Είσαι καλά ρε Παυλάκι ;
Έχω τρομοκρατηθεί …
-Καλά Ντίνο…
-Πολύ καλά.
-Πολύ καλά, γιατί ;
-Ε τι γιατί ρε Παύλο; εχτές το βράδυ δεν άκουσες τίποτα ;
-Α εννοείς εκείνους που φώναζαν ; βγήκα να δω αλλά δεν πρόλαβα, είχαν φύγει.
-Κατά τα άλλα καλά ;
-Καλά . Γιατί ;
-Ρε Παύλο ,δεν σου λείπει τίποτα ;
-Όχι !
-Δεν ξέρω , αλλά εμένα μου λειπάσανε διό κότες.
Πως κρατήθηκα απ’ τα γέλια, ένας θεός ξέρει.
-Σοβαρά ρε Ντίνο ; ρε τα καθάρματα…
-Αυτοί Παύλο πρέπει να ήταν τρομοκράτες .
-Αυτό λέω και γω Ντίνο μου, να πάμε στην Αστυνομία.
-Άντε ρε Παύλο, να μπλέξουμε!
-Κι οι κότες ;
-Ρε γάμα τις κότες… για διό κότες τώρα !

2011-01-19T00:15:00.000-08:00

1

ΣΤΑΘΜΟΙ
αφιερωμένο στην φίλη την Θεώρημα

Εδώ και πολλά χρόνια νοιώθω την ανάγκη να γράψω την αυτοβιογραφία μου. Κάνω διάφορα σχέδια, από πού να ξεκινήσω, ποια περίοδο να διηγηθώ στο χαρτί, αλλά πάντα όλα μπερδεύονται και στριμώχνονται στο μυαλό μου ,όπως ένα πλήθος επιβατών που ορμούν όλοι ταυτόχρονα να μπουν σ’ ένα άδειο λεωφορείο, με αποτέλεσμα να φρακάρουν στην είσοδο και να μην μπορεί να μπει κανείς.
Έτσι, αυτή η προσπάθεια, μονίμως ματαιώνεται.
Μου αρέσει να διαβάζω και να γράφω σε σταθμούς περιμένοντας να ταξιδέψω. Τότε μέσα μου όλα ανθίζουν κι ανοίγουν σαν περίεργα λουλούδια και οι σκέψεις μου και το μολύβι μπορούν να τρέχουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί το σπίτι μου με βασανίζει τόσο. Μέσα εκεί προσπαθώ πάντα να ξεφύγω από τον εαυτό μου και γυρίζω σαν το λιοντάρι μέσα στο κλουβί.
Στους σταθμούς, εντελώς αντίθετα ,έχω την ανάγκη να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου .Όσο για τους θορύβους και τις ομιλίες γύρω μου γίνονται ένα θαυμάσιο ηχητικό φόντο για περισυλλογή. Τόσο που πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα πρέπει να πηγαίνω στους σταθμούς χωρίς το πρόσχημα του ταξιδιού, για να βρίσκω την ευτυχία μου.
Σήμερα αποφάσισα να ταξιδέψω μέσα σ’ ένα τέταρτο. Σχεδόν έσπρωξα τον εαυτό μου να βγει από την πόρτα.
Και να τώρα εδώ, με το σακ-βουαγιάζ στα πόδια, ξαναβρήκα το κέφι μου. Όχι για το ταξίδι που θα κάνω αλλά γιατί βρέθηκα πάλι σε σταθμό-χώρο για να ονειρεύεται κανείς.
Από μικρό παιδί ονειρεύομαι. Συνεχώς και αδιαλείπτως . Μάλιστα σ’ αυτούς τους ρεμβασμούς οφείλω κατά το μεγαλύτερο μέρος την ευτυχία μου, γιατί εκεί όλα μπορούν να γίνουν. Μάλιστα όταν ήμουν παιδί έφτανα να σε τέτοια σημεία ονείρου, ώστε με παιδική αθωότητα απορούσα που η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Κάποτε μάλιστα είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να διηγηθώ μια τέτοια φαντασία σ’ ένα συμμαθητή μου προσπαθώντας να τον πείσω να συμμετέχει στην πραγματοποίησή της .Ο μικρός με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια κι από τότε με απέφευγε.
Στους σταθμούς λοιπόν εκεί, οι άνθρωποι μοιάζουν να έχουν μια εσωτερική προετοιμασία πολλές φορές και εξωτερική-μια καθαριότητα-έχουν ένα κοινό στόχο, το ταξίδι και κυρίως μια ασυνείδητη ανασφάλεια για την καλή μετάβαση. Ο καθένας μόνος με τον εαυτό του, οι περισσότεροι ταξιδεύουν μόνοι . Πίσω από το βλέμμα τους κουβαλούν την εικόνα του τόπου άφιξης.
Τα βουνά της Μάνης, τ’ ακρογιάλια της Λευκάδας.
Θα ‘θελαν να μηδενίσουν το χρόνο που τους χωρίζει απ' αυτόν κι όμως υποχρεωτικά πρέπει να τον υποστούν.
Βουτιούνται μέσα στην κατάσταση αναμονής.
Αυτή η αναμονή, μαζί κι η ανασφάλεια, τους κάνει ήσυχους και λιγότερο επιθετικούς, λιγότερο βλάκες. Απ’ αυτή την αίσθηση που μου γεννούν οι σταθμοί εξαιρώ την εικόνα τους σε περιόδους μαζικών μετακινήσεων-αυτή η υστερία μου γεννά αποστροφή-μιλώ περισσότερο για τους σταθμούς σε καθημερινές απλές ημέρες. Έτσι λοιπόν σ’ αυτές τις απλές ημέρες, μου δίνουν την εντύπωση της συμπυκνωμένης ζωής. Αυτό το κομμάτι της ζωής μοιάζει μ’ όλη τη ζωή. Συγκεντρώνει πολλή από την αλήθεια της ύπαρξης. Την μοναξιά της και την μεταβατικότητά της. Όλοι ίσοι και μόνοι χωρίς βιογραφικό. Με την ώρα της aναχώρησης στην τσέπη.
Ταυτοχρόνως μου γεννιούνται σκέψεις ανακεφαλαιωτικές. Οι σερβιτόροι που κυκλοφορούν στα μικρά καφενεία των σταθμών και σερβίρουν με το δίσκο καφέδες, έχουν κάτι από νοσοκόμους, αδελφές του ελέους ή παπάδες, έτοιμοι να προσφέρουν τις καλές τους υπηρεσίες με μυαλό νηφάλιο κι από θέση υπεροχής, σ’ αυτούς που θα φύγουν.
Όταν κάποιες φορές έτυχε να πάω σε σταθμό για να παραλάβω κάποιον μου ήταν εντελώς αδύνατο να αποκτήσω εκείνο το σύννεφο στο μυαλό και την κατάσταση ιδιαίτερης ευαισθησίας που έχει ο άνθρωπος που αναχωρεί. Έτσι ο συλλογισμός μου για μεταβάσεις σε σταθμούς, χωρίς επικείμενο ταξίδι είναι μάλλον άκυρος και παρά την ικανότητά μου να ονειρεύομαι, το προσχεδιασμένο, δεν κερδίζει την ψυχή μου.

2011-01-07T13:40:00.000-08:00

11
ΡΙΟ-ΑΝΤΙΡΡΙΟ

Θα το είχε περάσει πολλές φορές όταν ήταν μικρή.
Με τους γονείς της. Γύριζαν τα βουνά με τα σακίδια. Μικρές συντροφιές που ανέβαιναν στα βουνά, στα
απομονωμένα χωριά που τότε δεν έφτανε αυτοκίνητο. Θα το είχε περάσει αλλά από εκείνη την εποχή δεν θυμόνταν τίποτα.
Θα το είχε περάσει και τότε στη σχολική εκδρομή της ογδόης στη Κέρκυρα. Θυμάται εκείνη τη φωτογραφία που κάθονταν όλες στον πάγκο του πλοίου ακουμπώντας στην κουπαστή με τη θάλασσα πίσω τους.
Μακριές ποδιές με άσπρους γιακάδες. Αυτή στη μέση της παρέας. Η Σoφία κοιμισμένη στον ώμο της. Δίπλα της η Λένα και πιο εκεί η Ειρήνη με τα χρυσά μαλλάκια της να ανεμίζουν. Μετά η Μαριάννα με το μαύρο υπέροχο κότσο της να σπάει τα χείλη σ ένα μικρό αυστηρό χαμόγελο.
Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας οι γάμπες τους στη σειρά να καταλήγουν στ΄ άσπρα σοσόνια, γεμάτες, κοκαλιάρικες, στρουμπουλές, υπέροχες, χιλιοπαρατηρημένες από την κοριτσίστικη ανασφάλεια και τις εσωτερικές βουβές συγκρίσεις. Και τότε το είχε περάσει αλλά δεν το θυμόταν. Τόσο στραμμένες στον εαυτό τους και μεταξύ τους, που το γύρω απλά υπήρχε.
Όμως αυτό που θυμάται σαν πρώτο πέρασμα
ήταν εκείνο το πρωινό του Ιουνίου που πήγαινε να τον συναντήσει στο νησί. Είχαν γνωριστεί έξω, τον χειμώνα που σπούδαζαν. Τώρα ξανασυναντιόντουσαν στη μικρή πατρίδα του. Εκείνο το λαμπερό πρωινό του Ιουνίου το λεωφορείο έτρεχε στη Παλιά Εθνική Οδό-η καινούργια δεν υπήρχε ακόμα-δίπλα στη θάλασσα που τεντωνόταν διάφανη στα δεξιά της. Μικρά λιμανάκια κι ακρογιαλιές έρημες, χωριά με τη μικρή ζωή τους και πόλεις μεγαλύτερες. Ξυλόκαστρο, Κιάτο, Πλάτανος, Ακράτα, Τεμένη, Αίγιο. Χύνονταν μέσα της σαν μικρά ποτηράκια γλυκό κρασί που την έφερναν όλο κοντύτερα σε εκείνον. Κι όλο έφτιαχνε τη χασεδένια φούστα με τα βολάν και τις δαντέλες που είχε αγοράσει έξω, στα παλιατσίδικα της Porte des Vanves που είχε συμβάλλει κι αυτή σ' αυτόν τον έρωτα.
Ο αέρας έμπαινε δροσερός απ' τo παράθυρο,
βαλαντωμένος από τ' αρώματα έτσι που το λεωφορείο έτρεχε ανάμεσα στις λεμονιές, ανακατωμένος με την
αρμύρα της θάλασσας .Ήταν οι στιγμές που αγαπούσε τον τόπο της βάζοντας στην άκρη τις χούντες και τη φτώχεια του.
''Φτάνουμε Ρίο'' είπαν .''Ποιός είναι για Ρίο-Πάτρα;''
Πάτρα! Tί ήξερε από την Πάτρα;
Μιά φορά είχαν περάσει γυρνώντας από μια εκδρομή.
Ήταν στο Καρναβάλι. Ήταν τότε που η μάνα της παραπονιόταν οτι την πονούσε το κεφάλι της από τις μπουνιές που έφαγε μαζί με τα κέρινα αυγά με χαρτοπόλεμο που σου έσπαγαν στο κεφάλι.
Τι άλλο ; Ναι, είχαν ανέβει δεκαεφτά πάνω σ ένα μόνιπ- πο. Κι εκεί ακόμα έτρωγες μπουνιές με κέρινα αυγά. Και σοκολάτες πέταγαν, βροχή από ένα κάρο. Τόσες που τις πάταγες και σπάγανε στις πλάκες. Και σ' ένα δρόμο με πολύ κόσμο και μασκαράδες-ωραίος δρόμος, με στοές κι αψίδες - μια γυναίκα με μαύρο ντόμινο και μάσκα αγκάλιασε τη μάνα της ξαφνικά στη μέση του δρόμου και τη φίλαγε!

- Στέλλα μου, Στελλάκι μου, της έλεγε.Η μάνα της φώναξε τον πατέρα της γελώντας:
-Κώστα, βρε Κώστα, ποιά είναι αυτή;
-Σσσσ...σώπα...μη λες όνομα, είπε εκείνη.
Πήγε κι ο πατέρας κοντά.
-Βρε η Ελένη είναι ! Βρε Ελενίτσα τι κάνει ο Γιώργος;
-Σσσ...σσσ...σωπάτε! σσσ...μπουρμπούλια....σσσ..
Φίλοι τους Πατρινοί.
Μπουρμπούλια; μπουρμπουλήθρες της φαινόταν τότε η λέξη. Μετά από τόσα χρόνια κατάλαβε !
Παντρεμένες κι ελεύθερες οι Πατρινές πήγαιναν, ντυμένες ντόμινα, με γάντια και μάσκες στο ιστορικό ''Θέατρο Απόλλων'' της πλατείας Γεωργίου στο χορό, στα ‘Μπουρμπούλια’. Οι άντρες αμασκάρευτοι. Εκεί πλέκονταν ανομολόγητα ειδύλλια με την έλξη του μυστηρίου, αλλά και φάρσες, όταν ο σύζυγος χόρευε όλο το βράδυ με μια μυστηριώδη ύπαρξη και στο τέλος αποκαλύπτονταν οτι ήταν η γυναίκα του.

Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην παραλία. Ο οδηγός έδωσε τις βαλίτσες σε κάποιους που αποβιβάστηκαν.
Ένα χαμηλό κάστρο ήταν δίπλα και το νερό
σ΄ όλο το μήκος της παραλίας, πηγαινόφερνε πολύχρωμα βότσαλα. Όλα γυάλιζαν, άστραφταν στο φως. Το άσπρο φερρυ-μπότ την πήρε στη φούχτα του απαλά να την περάσει απέναντι, σε κείνον, στο νησί.
Πίσω της η Πάτρα. Αίσθηση απομάκρυνσης από τον πολιτισμό. Το τοπίο ανέγγιχτο. Όλα, εκείνο το πρωινό, έμοιαζε να γίνονται για πρώτη φορά. Μόνο για κείνην. Έγινε το πέρασμα. Πέρασμα ζωής.
Όταν κατέβηκε απ΄ το πλοίο της φάνηκε πως βγήκε σε άλλη γη. Μπρος της δύο μεγάλα γυμνά βουνά. Θα πέρναγαν ανάμεσα. Ο αέρας υγρός, κόλλαγαν τα μπράτσα. Η ανάσα του Ιονίου. Αυτό τον αέρα που θα γεύονταν για χρόνια. Τον βαρύ υγρό αέρα του Ιονίου. Όμως ξαφνικά και το Μαΐστρο να φυσά γλυκά και να κάνει την ανάσα πιο εύκολη.
Τα χρόνια κύλησαν. Άλλοτε εύκολα, άλλοτε δύσκολα. Κι αυτή με τα παιδιά της και τον άντρα της, τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο περνούσαν το Ρίο-Αντίρριο. Μ' ένα αίσθημα χαράς στον πηγαιμό, μ ΄ένα σφίξιμο στο γυρισμό.
Η Αθήνα μέσα της είχε μετακομίσει στο Ρίο και το νησί στο Αντίρριο. Τα είχε βάλει αντικριστά. Πολύ κοντά. Αγνοώντας στη πραγματικότητα αυτό που ήταν το Ρίο αλλά και το Αντίρριο. Τόποι με δική τους υπόσταση. Η μοίρα του να είναι ο τόπος πέρασμα!
Το ενδιάμεσο, η θάλασσα, ήταν των περαματάρηδων που μπαινοβγάζαν τ΄αυτοκίνητα και των πλανόδιων μουσικών που άλλοτε ξάφνιαζαν κι άλλοτε ξεκούφαιναν.
Πέραμα αισθημάτων. Συνάντησης κι αποχωρισμού.
Δύο βέλη με αντίθετη φορά. Το ένα πάνω απ’ τ΄ άλλο.
Χώρος του υποκειμένου.
Μήπως όλοι οι τόποι δεν είναι προσωπικά τοπία;
Μέχρι που κάτι θα συμβεί και θ΄ ακούσεις τη δική τους λαλιά. Θα τ΄ ανακαλύψεις σαν άνθρωπο που έβλεπες από καιρό κι όμως δεν τον είχες γνωρίσει ποτέ αληθινά. Τώρα, η μοντέρνα Γέφυρα τα σάρωσε όλα αυτά. Κάθε τελετουργία του ''από και προς.''
Όμως τα Σαββατοκύριακα αναμμένη με όλα της τα φώτα τα μπλέ και τα πορτοκαλί φαντάζει χαρούμενη, πανηγυρική. Ίσως οι νέοι που θα περνούν να νοιώ- σουν άλλα...

MVI 5778 MOV

2010-12-07T04:30:00.000-08:00

2010-10-10T08:53:00.000-07:00

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ T. S. ELIOT
‘’ The tradition and the personal talent’’

………’’Η παράδοση είναι θέμα πολύ πιο εκτεταμένης σημασίας. Είναι αδύνατο να κληρονομηθεί και αν τη θέλουμε χρειάζεται πολλή εργασία για να την αποκτήσουμε. Καταρχήν, συνεπάγεται την ιστορική αίσθηση ( historical sense ) υποχρεωτική σχεδόν σε όποιον θα εξακολουθούσε να είναι ποιητής μετά από τα εικοσιπέντε του χρόνια, και η ιστορική αίσθηση συνεπάγεται μια αντίληψη όχι μόνο για ότι από το παρελθόν έχει τελεσίδικα περάσει αλλά και για ότι είναι παρόν. Η ιστορική αίσθηση υποχρεώνει έναν άνθρωπο , να γράψει, έχοντας μέσα στα κοκάλα του όχι μόνο τη δική του γενιά, αλλά και το συναίσθημα ότι ολόκληρη η ευρωπαϊκή λογοτεχνία, από τον Όμηρο, και μέσα απ’ αυτήν ολόκληρη η λογοτεχνία του δικού του τόπου, υπάρχει ταυτόχρονα και αποτελεί μια ταυτόχρονη τάξη. Αυτή η ιστορική αίσθηση, μια αίσθηση τόσο του άχρονου και του παροδικού, όσο και των δυό μαζί, είναι που καθιστά μέρος της παράδοσης ένα συγγραφέα. Ταυτόχρονα δε είναι εκείνο που τον καθιστά πνεύμα οξύτατα συνειδητό όσον αφορά τη θέση του μέσα στο χρόνο, ως προς το γεγονός δηλαδή ότι είναι σύγχρονος. ‘’ ……..

2010-09-14T11:52:00.000-07:00

ΑΝΙΔΕΟΙ

Τότε που τρέχαμε, στ’ άγρια μεσημέρια του καλοκαιριού
κίτρινα χόρτα ξερά κι αγκάθια, γιόμιζε η πετσέτα που δεν νοιώθαμε.
Μας δάγκωναν του ήλιου τα σκυλόδοντα μα εμείς τίποτε, εκεί,
ψάχναμε τη ζωή, ανίδεοι, ανίδεοι.
Δεν ακούγαμε τα τρελά τζιτζίκια που κράταγαν το ίσο και μας τόλεγαν.
Νομίζαμε πως πάντα θάταν έτσι.
Δεν ξέραμε πως πολλά τα μεσημέρια μα πάντα ένα μένει.

2010-07-29T22:33:00.000-07:00

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

(Καλαμάτα – Πάτρα με τρένο)
Ιντερσίτυ. Μάιος του ’10. Πρώτη φορά αυτή την διαδρομή. Ίσως και τελευταία. Με τα χάλια του ΟΣΕ, ακούγεται πως κλείνει. Έχω να ταξιδέψω με το τρένο στην Πελοπόννησο λίγο πριν τους Ολυμπιακούς κι αυτό ως την Πάτρα. Τότε όλα, ήταν φροντισμένα και καθαρά. Είχαμε βάλει τα καλά μας. Καινούργιες στόφες στα καθίσματα και μοκέτες στους διαδρόμους. Οι υπάλληλοι με τις στολές τους εξυπηρετικοί. Αν και στο μπαρ πολλά και δύσκολα υπηρεσιακά μου είχε εκμυστηρευτεί τότε η σερβιτόρα στο τσιγάρο που κάναμε κάθε βδομάδα. Κρίμα κι άδικο σκεπτόμουν τόση αδιαφορία στη διοίκηση. Που θα πήγαινε; Πριν πέντε μήνες μας αποκάλυψαν την κρίση.
Με την είσοδο στην πρώτη θέση, πνιγηρά ,μυρίζει άσχημα το βαγόνι. Τα καθίσματα σαν ξεπεσμένες πριγκίπισσες έχουν βρωμίσει. Η πλάτη στο δικό μου σπασμένη .Δοκιμάζω άλλο τα ίδια. Το μπαρ καταργημένο, άδειο. Η τουαλέτα το ίδιο , χωρίς τα χρειαζούμενα ,εκεί που όλα ήταν στη θέση τους. Δύο επιβάτες ακόμη. Μπρος ένας κύριος με λευκό πουκάμισο μισοκοιμάται.
Βγαίνουμε σιγά σιγά από την Καλαμάτα. Κι από τις δύο μεριές,
υλικό στοιβαγμένο. Νέες τσιμεντένιες ράγες, με σιδερένια δεσίματα που σκούριασαν παρατημένα χωρίς να έχουν μπει ποτέ στη θέση τους. Κάποιοι θα κέρδισαν πολλά απ’ αυτά .
Πιο κάτω κι άλλο κι άλλο , που αγοράστηκε κι έμεινε να σαπίζει στην εγκατάλειψη. Σκέπτομαι όλα αυτά που ακούμε και διαβάζουμε. Η χώρα έρμαιο στη μίζα και την διαφθορά. Να σφίγγεται η ψυχή. Διασχίζουμε την Μεσσηνία. Εκεί που περνά το τρένο, το τοπίο πράσινο, με γλυκούς λόφους, παρθένο.
Δεν είναι όπως στους αυτοκινητόδρομους που όλο και γίνονται σπίτια , βενζινάδικα και φαγάδικα κι απ’ τις δύο πλευρές για τους περαστικούς.
Τα φυτά έχουν πετάξει νέους κλώνους ανεξέλεγκτα παντού, στους δικούς τους νόμους. Αγνοούν το πέρασμα του τρένου, αλλά και ο ΟΣΕ το έχει αγνοήσει. Τα πουρνάρια και τα δέντρα ξύνουν τα βαγόνια με στριγκούς ήχους. Αισθάνεσαι πως το καθημερινό δρομολόγιο περνάει ανάμεσά τους για πρώτη φορά ,ανοίγοντας δρόμο. Και σε λίγο πάλι υλικό και σίδερα παρατημένα ,όχι βέβαια για να χρησιμοποιηθούν σε συντήρηση των γραμμών.
Ο κύριος με το λευκό πουκάμισο σηκώνεται , φορά το υπηρεσιακό μπλε σακάκι του και μου ζητά το εισιτήριο για να το τρυπήσει. Μούρχεται να βάλω τα γέλια.
- Γιατί τόση εγκατάλειψη ; του απευθύνομαι.
- Τι λέτε τώρα!! Σε καμιά εβδομάδα δεν θα υπάρχει τίποτε πια από τον ΟΣΕ .Θα πουληθεί .
Προχωρά στα μπροστινά βαγόνια. Κλαυσίγελος.

Ηλεία। Μικρά χωριά. Το τρένο περνά από την πλάτη των νοικοκυριών που έχουν στραμμένα τα πρόσωπά τους προς στους δρόμους.Από τις πίσω αυλές. Εκεί που οι άνθρωποι κρύβουν τις ακαταστασίες τους και τα άχρηστα που μπορεί κάποτε η ποτέ , να τους χρησιμεύσουν, σίγουροι πως κανείς δεν τα βλέπει. Κι όμως. Το μάτι απ’ τα παράθυρα του τρένου, το ξέχασαν. Κι όμως υπάρχει και βλέπει την τεμπελιά και την φροντίδα για την ομορφιά που ξεχάστηκε εμπρός στο κουτί που βγάζει ασταμάτητα εικόνες ενός κόσμου άλλου, αστραφτερού, που μπορεί να μην είναι ο δικός τους, αλλά τους βάζει να φαντάζονται αυτά που πρέπει να έχουν όλοι- κι αυτοί , γιατί όχι; Που χρόνος πια; Φαγώνεται .Που χρόνος για κήπια, κληματαριές κι ασβεστώματα;
Τα θυμάμαι। Τα είχα δει. Υπήρχαν όταν στα δώδεκα είχα περάσει με το τρένο για την Ολυμπία. Πάντα έφερνα στο μυαλό μου, όλα αυτά τα χρόνια , με τον τρόπο που καταχωρεί τις εντυπώσεις ένα παιδί , τους κήπους με τις πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα που ξεχείλιζαν από χρώματα μέσα στο μεσημεριάτικο φως τις μάντρες. Νόμιζα πως πάντα θα ήταν εκεί. Μοιάζει να βαριούνται την ίδια τη ζωή τους οι άνθρωποι, και το κέρδος της έχει μετατοπιστεί.
Τώρα Αχαΐα . Γη κουρασμένη από τα φυτέματα και τις ορμόνες. Να μη λαχταράς το καρπούζι που βλέπεις κατά γης. Ούτε τις φράουλες. Νέφος τα ραντίσματα. Τα σπιτούδια πιο φροντισμένα.
Μπαίνουμε Πάτρα. Η μεγαλούπολη.
Το τρένο περνάει από τα άντερα της πόλης . Εγκαταλελειμμένα εργοστάσια. Η αποβιομηχάνιση . Η Πειραϊκή – Πατραϊκή. Τα γράμματα κρέμονται μισοσπασμένα στην πρόσοψη. Η άλλοτε ακμαία κλωστοϋφαντουργία που οι « Κινέζοι της είχαν παραγγείλει δέκα χιλιόμετρα λευκό βαμβακερό σεντονόπανο» λέγαν. Ρημάζει . Με τα τζάμια σπασμένα αφέθηκε στο πλιάτσικο. Το τρένο έχει κόψει ταχύτητα και αργά διασχίζουμε τις εγκαταστάσεις του σταθμού. Ποτέ δεν θα πίστευα ότι ήταν τόσο μεγάλες σε μήκος. Υλικό στοιβαγμένο, βαγόνια άχρηστα σε διπλανές ράγες με σπασμένα τζάμια και πόρτες. Σκουριά, σκουριά. Σε κάποια έχουν τρυπώσει και τα κατοικούν μελαχρινοί μετανάστες. Τα σχοινιά με τα πλυμένα τους, από βαγόνι σε βαγόνι. Νάιλον κλείνουν πρόχειρα τα σπασμένα ανοίγματα που πίσω τους κάποιοι κινούνται . Ανάμεσα στα κατοικούμενα κι ένα ανοιχτό, ξέχειλο με τα σκουπίδια τους.
Στην ενδιάμεση νησίδα, κάθονται ομάδι. Σκούρα ρούχα , τα γόνατα διπλωμένα κάτω απ’ το σαγόνι, κουβεντιάζουν και περιμένουν. Περιμένουν .
Τους αφήνουμε πίσω, κυλάμε προς την επιδερμίδα της πόλης. Όλα αλλάζουν, γυαλιστερά καινούρια αυτοκίνητα, δρόμοι, με κίνηση, η Αγίου Νικολάου, μοντέρνα μαγαζιά, αυτά που ξέρουμε ως Πάτρα. Καφετέριες, τραπεζάκια, νεολαία από το Πανεπιστήμιο.
Δεν ήξερα πως γειτόνευαν τόσο αυτά τα δυό πρόσωπα της πόλης, το πρώτο κρυμμένο πίσω από φυσικό προπέτασμα πρασινάδας.
Μήπως τι είναι οι πόλεις; Σαν άνθρωποι . Αληθινό καθρέφτισμα αντίφασης.
Τα φρένα ξεφουσκώνουν τρίζοντας. Τέρμα, φτάσαμε. Απέναντι απ’ την Αγίου Νικολάου ο σταθμός। .Με τις αναποδιασμένες σκέψεις, κατεβαίνοντας την ψηλή σκάλα του βαγονιού το πόδι μου μπλέκεται. Ένας κύριος μπροστά με αρπάζει στον αέρα πριν πέσω.
Κουτσαίνοντας, με στραμπουλιγμένο πόδι, βγαίνω από το σταθμό μουρμουρίζοντας…Καλά να πάθεις, καλά να πάθεις…

2010-03-10T08:18:00.000-08:00

52
ΜΕΣΠΟΛΕΣ

Ήταν απομεσήμερο. Έκανε ζέστη. Είχε σχολάσει από τ΄Αγγλικά και για το σχολείο αύριο δεν είχαν τίποτα γιατί η καθηγήτριά τους έλειπε δύο μέρες. Θα πέρναγε απ’ τον Τάκη να τον πάρει να πάνε για μπάλα και μετά θα βλέπανε τον αγώνα μαζί στην τηλεόραση. Έσκαγε. Είχε μείνει και με τ΄ αλάτι από τη μεσημεριανή βουτιά στη θάλασσα και τον έκαιγε το δέρμα του. Τον είχε πιάσει και ο ήλιος. Τους ξανθούς τους πιάνει εύκολα στην αρχή του καλοκαιριού. Οι μασχάλες του στάζανε ιδρώτα. Κοιτάχτηκε στο τζάμι ενός μαγαζιού όπως πέρναγε. Τα μαλλιά του παραμάκρυναν. Του σκέπαζαν τα μάτια.
Διψούσε! Χριστέ μου! Μια βρύση να ΄χε θα ρούφαγε δε-κα ώρες. Το μάτι του πήρε τη μεσπολιά μες τον κήπο του Κυβέλου. Φόρτωμα που τοχε! ……Κι ήταν όλα γούρμα!
Έριξε μια ματιά γύρω και πήδηξε μέσα απ τη μάντρα. Άρπαξε το κλαρί. Η πρώτη μέσπολα έλιωσε στο στόμα και το γλυκό ζουμί, του δρόσισε το λαρύγγι. Έφαγε κι άλλες, κι άλλες και γέμισε τη μπλούζα του και τα χέρια για το δρόμο. Δρασκέλισε έξω κι έκανε την κατηφόρα.
Άφηνε τα κουκούτσια να πέσουν αργά απ τα χείλη του, έκανε κοντρόλ με το στήθος ή τα κλώτσαγε κι αυτά τινάζονταν βολίδα στην άσφαλτο.
- Δε θα δώσεις και σε μας καμιά μέσπολα;
Άκουσε πίσω του μια γυναικεία φωνή. Γύρισε. Στη βεράντα, κολλητά στο πεζοδρόμιο, λίγο ψηλότερα απ το κεφάλι του, μια γυναίκα γύρω στα τριάντα, με το νυχτικό,
αερίζονταν με μια διπλωμένη εφημερίδα απ τον μεσημεριανό ύπνο κι έσκυβε προς αυτόν. Έφερε το χέρι του τανάποδα αναμερώντας τα μαλλιά από τα μάτια να τη δει κι σήκωσε τη γεμάτη με μέσπολες παλάμη του κατά πάνω να τη φτάσει. Και τότε είδε τα στήθια της όλα, καθώς έσκυψε αυτή, στο ξεχείλωμα της νυχτικιάς. Πως τον κοίταζε κατάματα…………λιγώθηκε η ανάσα του.
Πήρε τρέχοντας την κατηφόρα και δεν έβλεπε μπροστά του! Δεν ήθελε να πάει στον Τάκη. Να κάτσει κάπου ήθελε, να κλείνει τα μάτια και να βλέπει την εικόνα της με τα στήθια της κι ένοιωθε το κορμί του μεσ΄τα ρούχα του να σαλεύει.

2010-02-20T07:36:00.000-08:00

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΟ

Σε σήκωσαν οι φίλοι σου…
... ‘εις ασφοδελούς λειμώνας’…

Η δεύτερη σελήνη του Αυγούστου
Σημαδεύτηκε με θάνατο…

Ο Γιώργος το ίδιο βράδυ
στην πλατεία, με μάτια κόκκινα
μπροστά σ’ ένα ποτήρι μπύρα
μου μίλησε για το εφτά καρό.
Ποιος τόβαλε πίσω απ’ την πλάτη σου
μέσ’ τον καθρέφτη;
Ποιος σε σημάδεψε με τούτο το χαρτί;
……………………………………………………
Μετά ο χάλκινος δίσκος του ταρρώ
Που έβγαλε απ’ την τσέπη!

Στο μπαρ πάνω στο πάγκο
τρείς νύχτες πριν
ασφόδελοι στο βάζο, μαζί με τα ποτήρια,
είχα και γω στο χέρι δυό.
Είπα, να δεις, κακό λουλούδι…

Όμως τι φταίει ένα λουλούδι;…
Μαζεύει μόνο του νερό και ζει στον άμμο!!

Πολυνίκης, Τίμος, Άρης, Φαίδων…

Είπαν:
Της έπιασε το γόνα:
- Καμάρα μου, εμείς μαζί θα ζήσουμε…

Τότε …δεν είδε…

Εκείνη άνοιξε την πόρτα
πήδηξε…πρόφταξε…
ήρθε σε μας.

Η δεύτερη σελήνη του Αυγούστου
Σημαδεύτηκε με θάνατο…
Αέρα πολύ και κύματα
και κοφτερό, ατσάλινο ουρανό
τη νύχτα τη μεγάλη,
οι ασφόδελοι να γέρνουν μαλακά
με τ’ άλλα αμμουδερά χορτάρια…

2010-01-31T03:57:00.000-08:00

ΟΝΕΙΡΟ

Ξύπνημα με δυνατή αίσθηση από τις γωνιές του σπιτιού μου. Του σπιτιού που γεννήθηκα.
Ύστερα, από θάλασσες άσχημες, θολές, σκoτεινές κι άλλες διάφανες, κρυστάλλινες. Κατεβαίνοντας τις σκάλες, ανάγκη να συναντήσω κάποιον ηλικιωμένο για τον όποιο με πλημμύριζε αίσθημα σεβασμού κι ερωτισμού. Να του μεταδώσω την συγκίνηση από την επίσκεψη στο σπίτι μου. Συνείδηση ότι αυτό είναι αδύνατο γιατί τι θά'ταν γι αυτόν το σπασμένο πλακάκι ή το μπρούτζινο χερούλι στην εξώπορτα κι άλλες γωνιές του που κυλούν στο αίμα μου. Κι αυτά δεν μεταφέρονται.
Στον παραθαλάσσιο βράχο παιδάκι εγώ, πέντε χρονών, ανάμεσα στον πατέρα και τον οικογενειακό φίλο να μ΄αγκαλιάζουν στοργικά. Κοιτάμε όλοι τον φακό του χρόνου χαμογελώντας.
Συσχετισμός με μια φράση του βιβλίου που αν και ξαναδιαβάζω μετά επτά χρόνια, έχω συγκρατήσει από την πρώτη ανάγνωση. Ο Τόνιο Κρέγκερ* επισκέπτεται μετά από πολλά χρόνια το πατρικό του που είναι πια δημόσια βιβλιοθήκη:
.....″ Ένα νευρικό γέλιo ανέβηκε μέσα του που έμοιαζε περισσότερο με λυγμό”...

* ‘Tόνιο Κρέγκερ’ του Τ. Μαν

2010-01-29T12:12:00.000-08:00

ΠΑΤΡΑ

Στο γραφείο. Πρωινό. Ο Πατραϊκός λάμπει. Μεγάλα πλοία για Ιταλία πάνε κι έρχονται.
Άσπρα πουλιά. Ξαφνικά τρελαίνονται. Σφυρίζουν όλα μαζί. Κι αυτά που έρχονται κι αυτά που φεύγουν. Ο κόσμος σταματάει τις δουλειές του και κοιτάζει. Όλοι βγαίνουν στα παράθυρα. Πανηγύρι. Ολοκαίνουργο πλοίο της ΑΝΕΚ μπαίνει για πρώτη φορά στο λιμάνι και όλα τα άλλα το χαιρετούν.
Περίεργα που ο ήχος δίνει την εικόνα του χώρου!
Τα όριά του!

2010-01-27T10:39:00.000-08:00

ως μοντέλο του ζωγράφου Χ.Μ.

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ –ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Τι δαίμονα ! ζωγράφος ήμουν και γω !
Νίκησα τις αναστολές μου και του ποζάρισα καταπώς ήθελε ,ημίγυμνο.
Στην αρχή αμήχανα όπως οι πρώτες λέξεις μιας κουβέντας που θέλει να βρει το στόχο της. Με κοίταζε με στενεμένα μάτια και ζαρωμένο κούτελο, για να φύγουν οι λεπτομέρειες, να σουρώσει την εικόνα, να ξεχωρίσει το κύριο από το δευτερεύον.
Μ΄ έβλεπε από τη μεριά του και μέσα από μένα, τον εαυτό του που κοίταζε το μοντέλο του -ακόμα η μεγάλη βουτιά δεν είχε συντελεστεί .Κοίταγμα με ίχνη ναρκισσισμού που εναλλάσσονταν με χτυπήματα όπως μ’ ένα σφυράκι πάνω στην επιφάνειά μου. Έψαχνε να βρει από πού ανοίγει η εικόνα μου αλλά και η παρούσα στιγμή.
Σε λίγο η ματιά του παραιτήθηκε από αυτό ,φαίνεται είχε βρει μιαν άκρη και τότε ξαφνικά όρμισε στη δουλειά.
Το χαρτί λίγα μέτρα πιο κει κι αυτός γονατιστός πάνω του σε στάση άβολη.
Άρχισε να οργανώνει το ζωγραφικό του χώρο μ’ ένα ξύλο που κάποτε θάταν πινέλο, ν’ απλώνει τα χρώματα, να τα πλένει η να τα αποθέτει ευλαβικά χαϊδεύοντας τρυφερά το χαρτί. .Δεν ήταν ο φίλος που χρόνια ήξερα μέσα από το πρόσωπο της φιλίας .Αυτό το πρόσωπο μου ήταν άγνωστο.
Κοίταζε το χαρτί του με τρυφερότητα. Το άγγιζε πολύ γλυκά το χάιδευε , το χάραζε , του όρμαγε το έξυνε βίαια. Το κορμί του τρανταζόταν τα χαρακτηριστικά του αλυώνονταν από την ένταση. Ο άνθρωπος εκεί μπροστά στα πόδια μου ενώνονταν πάνω στο χαρτί- κρεβάτι του με το είναι του. Βουτούσε μέσα του ! …
Μου είπε : -Πες τίποτα !..
Κατάλαβε ότι « είχα μπει κι εγώ στο δωμάτιο » και έβλεπα και ένοιωθε ίσως αμήχανα, γιατί αυτό ήταν αυστηρά ιδιωτικό .Δεν ήθελε το βλέμμα ενός άλλου ζωγράφου. Aκόμη δεν είχα ζεσταθεί -παρέμενα παρατηρητής- και αντιστεκόμουν όπως σε απρόσμενη εκμυστήρευση!
Και τότε έγινε λες και η κρούστα μου ήταν από κρύσταλλο κι έλειωσε και αφέθηκα .
σ’ αυτή τη χωρίς λέξεις κουβέντα .Ενώ μπορούσα να ξεφύγω, να παρακολουθήσω τη ζωγραφιά που γεννιόταν για να ισορροπήσω , αρνήθηκα -η το’κανα λιγότερο , μετά τη ζωγραφιά τη βλέπαμε, στο τέλος. ‘Έχει αυτή τους δικούς της δρόμους!
Είναι αυτό που μένει για ανάμνηση. Ένοιωσα πως αυτό που συνέβαινε, αυτό το κύκλωμα , ήταν πιο αναγκαίο πιο σοβαρό από το χαρτί – μαρτυρία, αλλά όμως και η εντελώς απαραίτητη συνθήκη της.
Λεπτές κλωστές μου τίναζε που πιάνονταν πάνω μου μ’ άγκιστρα -σαν αυτά που πετούν οι ακροβάτες για ν ‘ ανέβουν ψιλά.-.Ένα στον αγκώνα μου ,άλλο στη μύτη, στο ώμο .Είχε λιγωθεί η ανάσα μου και δεν ανάπνεα .Είχε μαγκώσει τα κοκάλα μου. Τις ευθείες του σκελετού μου .Τις κόγχες των ματιών και το άδειο τρίγωνο της μύτης. Κι όμως! Και μάτια είχε η ζωγραφιά και μύτη. Και μετά έψαχνε κι άλλα!
Έβλεπα το βλέμμα του που πύκνωνε .Να του πω ήθελα κι αυτά που δεν του είχα πει ποτέ σα φίλοι τόσα χρόνια. Κι από τα’ άλλα τα βαθειά ,που δεν τάξερα , και μούρθε να βάλω τα κλάματα και γι αυτόν και για μένα και για την αγωνία μας να καταλάβουμε και να του πω πως δεν θα καταλάβουμε ποτέ γιατί έτσι πρέπει νάναι.
Πως μόλις ανεβαίνουμε τη μια κορφή, από πίσω θα μας περιμένει άλλη και μόλις ανέβουμε κι αυτή θάναι μια τρίτη και πάει λέγοντας .Και δεν θα βρούμε ποτέ την αλήθεια και το μόνο απόλυτο που θα βρούμε είναι το σκοτάδι .Γι αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι μ’ ότι μας δίνετε , αυτά τα μικρά ρινίσματα ουσίας , κι έτσι μόνο μπορούμε ν’ αγγίξουμε εκείνο το κομμάτι που προσπαθούμε ν΄αποσπάσουμε από τούτο το παιχνίδι .

2010-01-21T04:13:00.000-08:00

ΡΕΜΠΕΤΑΔΙΚΟ

Αυτός ο νέος που χόρευε ζεϊμπέκικο ανάμεσα στους άλλους. Τι ήθελε ν’ αποφύγει εκείνη η παλάμη με τα λεπτά δάχτυλα που στεκόταν ανάστροφα μπρος στο μέτωπο; το θάνατο; Τι μέτραγαν τ’ ανοιγμένα μπράτσα; Τη ζωή ;
To πουκάμισο κρέμονταν πάνω στο κορμί του και το παντελόνι σακούλιαζε παντού γύρω απ’ τους μηρούς. Αυτά τα ευρύχωρα ρούχα του ‘διναν μια εσωτερική λεβεντιά, μια πνευματικότητα. Ο χορός του,μετρημένος, σεμνός, σαν κι αυτόν! Μαγνήτιζε το βλέμμα μου το τύλιγμα και το ξετύλιγμα που επιτελούσε γύρω από τον εαυτό του, χωρίς κανέναν να του χτυπά ρυθμό, όπως συνηθίζετε, ενώ νέοι στις γύρω παρέες, έκαναν φασαρία και διασκέδαζαν σε άλλο ύφος.
Όταν έλαβε τέλος ο χορός του, πήγε πίσω στο τραπέζι, ανάμεσα στους φίλους του, μες τους καπνούς και το μισοσκόταδο. Ήπιος, σχεδόν σιωπηλός, κάθισε ανάμεσά τους. Ήταν φανερά απ’ τους τρυφερούς ανθρώπους που θέλουν να περνούν απαρατήρητοι. Πως μπορούσε όμως να φανταστεί ότι κάποιος παρακολουθούσε αυτή την αταίριαστη, μέσα σε τόσο επιδεικτικό περιβάλλον παρουσία του; Αυτό το ταπεινό λουλούδι, το κρυμμένο ανάμεσα στα υπερφίαλα, πολύχρωμα, τεντωμένα γεμάτα χυμούς άνθη της ηλικίας του.

Πάντα ,ακόμη και υποθετικά, μπορεί να παραμονεύει ένα τέτοιο βλέμμα, χάρη στο οποίο υπάρξεις σαν και τη δική του, μπορούν να δικαιωθούν, χαρίζοντάς μας αισθήματα αγιότητας, αρμονίας, ομορφιάς.

2010-01-10T00:00:00.000-08:00

Χ. Θ. :

( πρέπει να ανήκεις στον καιρό σου )Honore Daumier... (να κάνεις ζωντανή τεχνη)...Gustave Courbet.

Κ. Δ. :

Στην εποχή μας, στην τέχνη, έχουν γίνει τα πάντα. Τίποτε πια δεν είναι καινούργιο. Αυτό είναι μια μεγάλη λύτρωση. Όταν είμαστε νέοι, το αίτημα να είμαστε συγκαιρινοί μας βασάνιζε. Τώρα έχουμε ξεμπερδέψει μ’ αυτά . Όμως ανιχνεύω αυτή την αγωνία σε έργα νέων, ακόμη. Θα ήθελα με αγάπη να τους μεταφέρω μιαν εμπειρία: Στη θάλασσα όταν κολυμπάς και σφιχτείς ,βουλιάζεις. Όταν χαλαρώσεις όμως, τι ωραία που ανεβαίνεις στον αφρό του νερού !
Αλλά μεταφέρεται η εμπειρία ; μάλλον όχι .
Όταν κοιτάμε μέσα μας και γύρω μας με ειλικρίνεια , χωρίς εξυπνάδες ,τότε κάτι μπορεί να βγει , αν, λέω αν. Αν λοιπόν και τον καιρό του θα μαρτυρήσει το έργο και εμάς τους ίδιους, και ίσως και κάτι παραπάνω.
Ένα από τα πιο μαγικά που συντελείται με τη ζωγραφική είναι πως μερικές φορές ξεκινάς με κάποιες προθέσεις, και το έργο σε πάει εκεί που θέλει αυτό. Μετά , στο τέλος , το κοιτάς και ανακαλύπτεις πράγματα που ούτε το φανταζόσουν πως υπήρχαν μέσα σου.
Όταν ο Daumier και ο Courbet έλεγαν « πρέπει ν’ ανήκεις στο καιρό σου» , «να κάνεις ζωντανή τέχνη»ήταν νέα αιτήματα και μάλιστα νεωτερικά, σε σχέση με αυτά που γίνονταν γύρω τότε στην επίσημη τέχνη του καιρού . Είχαν να αντιπαλέψουν την ακαδημία της εποχής τους και την ιδεολογία της. Σήμερα με το κύλισμα της Ιστορίας, το λεγόμενο « καινούργιο» έγινε πια ακαδημία. Αυτή είναι η Επίσημη Τέχνη της εποχής μας .Δεν έχετε παρά να δείτε τι δείχνουν τα Μουσεία και οι Μπιενάλε, παρά τις όποιες εξαιρέσεις. Σ’ αυτήν επενδύονται κεφάλαια στην εποχή του θριάμβου των αγορών. Το μέσον είναι το μήνυμα . Φυσικά και υπάρχουν όμως και μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Bill Viola, ο William Kentridge και κάποιοι άλλοι. Όμως οι όποιες εξαιρέσεις δεν κάνουν άλλο από το να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Το πραγματικά νέο όμως, καραδοκεί και σχεδόν πάντα είναι εκτός Μουσείων.

(Απόσπασμα συζητησης Χ. Θ.- Κ. Δ.)

ΤΟ ΔΩΡΟ

2009-12-27T09:36:00.000-08:00

ΤΟ ΔΩΡΟ

Μια εφημερίδα της ζήτησε , μέρες Χριστούγεννα, να γράψει πιο δώρο θυμόταν πιο πολύ απ’ όσα είχε λάβει .Δεν ήταν δώρο γιορτινό αυτό που θυμόταν.
Πριν από αρκετά χρόνια είχε βρεθεί να διδάσκει σχέδιο στους γραφίστες για λίγες ώρες σε γνωστό ΙΕΚ στο κέντρο της Αθήνας ,κάπου στη Ζωοδόχου Πηγής. Εκεί τριγύρω έχει πολλούς εκδοτικούς οίκους . Kάθε φορά έσερνε μια πλαστική σακούλα με βιβλία που αγόραζε επ’ ευκαιρία .Εκείνο το πρωί είχε μαζί της, ανάμεσα σε άλλα και τον τόμο του Σεφέρη, του Ικαρου, που όλο κάπου τον χάριζε και πάντα έλειπε. Όμως εκείνο το πρωί δεν ήταν σαν όλα τ’άλλα.Ολοι είχανε ξενυχτίσει στις τηλεοράσεις : ‘Ο Πόλεμος του Κόλπου’,ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος.Οι ψυχές ήταν σφιγμένες.Μπαίνοντας στην τάξη βρήκε έτοιμα τα παιδιά με τα χαρτιά τους απλωμένα ν αρχίσουνε. Όμως κάτι έπρεπε να ειπωθεί γι’αυτό που όλοι είχανε ζήσει χτες βράδυ.Tι πιο λιτό και πυκνό από το λόγο του ποιητή…
-Θα σας διαβάσω ένα ποίημα… τρις φορές. Μιά για να το ακούσετε, δεύτερη δίνοντας σας κάποια κλειδιά και τρίτη για να τα εντάξετε στο νόημα.Απλά ήταν τα κλειδιά της: αηδόνι ποιητάρη.....Πλάτρες…παραφράσεις του Ευριπίδη…Το ποίημα ήταν η ‘Ελένη’.
Μετά το τέλος,σίγη στην τάξη .Ξεκίνησαν να σχεδιάζουν. Σε λίγο διάλειμμα.
Δεν όρμισαν όλα στην πόρτα. Η συνήθης φασαρία απουσίαζε. Σηκώθηκαν αργά σιωπηλά
‘Για ένα πουκάμισο αδειανό…για μιαν Ελένη’…ο ποιητής είχε δουλέψει.
Πλησιάζει στο τραπέζι της ένας μαθητής ο Σωτήρης ,πολύ ταλαντούχο παιδί
και της λέει:
-Δε μου λες, ξέρεις τι έχεις έρθει εσύ εδώ να κάνεις ;
-Τι εννοείς Σωτήρη ;...να σας κάνω σχέδιο….(δεν καταλάβαινε αν έπρεπε να αμυνθεί)
-Εμείς τώρα πως θα συνεχίσουμε ;..αύριο … μεθαύριο…
-Τι εννοείς Σωτήρη,..πάλι εκείνη.
-Εμείς οι μαθητές σου ,ξέρεις ποιοι είμαστε ; Είμαστε αυτοί που αποτύχαμε στις Πανελλήνιες…γενικώς αποτύχαμε και ψάχνουν όλοι κάτι να μας κάνουν κάπου να
χωρέσουμε.. κι έρχεσαι εσύ να μας ξεβολέψεις…
Βγάζει μια καρτούλα από την τσέπη του, γράφει κάτι το αφήνει μπρος της και φεύγει. Η καρτούλα έγραφε¨:

Γιατί αγγίζει
Γιατί τρομάζει
Γιατί συγκινεί
Γιατί είναι ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Σωτήρης Μ. 1991

Αυτό ήταν το δώρο που θυμόταν.
.

2009-12-22T04:36:00.000-08:00

ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ

1997

Βράδυ μετά τα εγκαίνια της Έκθεσης του Μόραλη. Τον ευχαριστούμε. Αίσθηση δωρεάς. Καθάρισε η όραση απόψε μετά από πολύ καιρό. Η ύλη του πολύτιμη. Στα άσπρα καταλαβαίνεις το χάδι. Πως τίποτα δεν μπορεί να είναι λίγο πιο δω, λίγο πιο κει, παρά μόνο εκεί που βρίσκεται. Αυτό λέω εγώ «Ελληνικό». Αυτό που τρυπάει τα χρόνια, που έρχεται κατευθείαν από τότε και φτάνει ίσα με αυτά τα έργα. Το τεντωμένο σχοινί του ακροβάτη. Ακροβασία πάνω στην απόλυτη ακρίβεια. Ξεφυλλίζοντας τον κατάλογο μετά, στο γύρισμα της σελίδας, βαθειά ανάσα και ψιθυρίζω «Α τι ωραία»…….
……διαβάζω τον τίτλο του έργου : « H ΩΡΑΙΑ». Έργα ερωτικά. Η συγκίνηση μετατρέπεται σε φόρμα. Δεν είναι εύκολα. Κάτω από μια επίφαση προσήνειας ωστόσο δεν βάζουν το κλειδί στο κάθε χέρι.
Εκεί μες τον κόσμο των εγκαινίων, μου έβαλαν στην τσέπη πρόσκληση φίλου, αγαπητού, καλού ζωγράφου με μια εικόνα(η κάθε ψυχή έχει κάτι να πει). Όμως απόψε μοιάζει ακατάσχετη φλυαρία.
Να τι έκανε απόψε ο Μόραλης.
Οι άλλες ζωγραφιές φτώχυναν ακόμη πιο πολύ. Σ’ ένα κόσμο που παράγει τόση εικόνα κάθε είδους και χρήσης, η εικόνα του Μόραλη αισθησιακή και πνευματική μαζί, μπορεί να μείνει ερμητικά κλειστή.
Και καλύτερα.

20/12/09

ΕΦΥΓΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Σ'άφησαν να κλεισεις εσύ τη πορτα οι φίλοι σου όπως έλεγες, ο Νικολάου ,ο Ελύτης, ο Μάνος, ο Τσαρούχης.

Στο καλό εκεί που βαδίζεις τώρα στο δρόμο της αθανασίας.

Το χιούμορ σου,το ένα και μοναδικό ανέκδοτο που μας έλεγες κάθε φορά θα μας λείψει.

Το χιούμορ που σ' ακολούθησε μέχρι το τέλος.Θάσκαγες στα γέλια αν μπορούσες να δεις τον μεγαλοεκδότη να φεύγει λίγο μετά από σένα και να επισκιάζει στα μέσα την είδηση του δικού σου φευγιού. Θα τούλεγες ''Βρέ Χρήστο ήταν ανάγκη να στριμωχτούμε κ'οι δυό στην πόρτα ;

Δεν περίμενες λίγο να βγούμε ένας ένας;''

Ψέμματα, τίποτε δε θάλεγες. Αυτά δεν σ'ενδιέφεραν.Εμείς το νοιώσαμε έτσι!

2009-12-12T12:11:00.000-08:00

TΟ ΣΤΟΜΑ

Βράδυ στο λεωφορείο για Πάτρα. Ανάβω το φως
για να διαβάσω. Ένα στόμα:

-Στο Υγεία…αναίμακτη χειρουργική…και λες… πριν χρόνια δεν θα το
πιστέψετε…αυτό αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας…
που στραφτάλιζε πάνω στην πέτρα .Δεν είχε δύσει ο ήλιος και το είδε
ένας και βγήκαν όλοι στα παράθυρα .Δεν το πιστεύετε ε;…πήρα τη μηχανή και το φωτογράφισα και θέλετε να σας πω τι βγήκε; Το φιλμ
ήταν καμένο…

(Ούτε δυό λέξεις απ’ ότι διαβάζω δεν φτάνουν στο
μυαλό μου. Ανάμεσά τους έχουν χυθεί τα νερά των λέξεών της. )

-…εγώ πιστεύω…γυρίζει γυρίζει, γύρω γύρω,…αυτό ήταν πολύ
χαμηλά σας λέω την άλλη μέρα το έγραψε η εφημερίδα…το έχω δει
Ναι εγώ ναι ναι… όχι πανικός!! Κάτι λάμψεις και το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε...λέκτορας μα εγώ πιστεύω, πιστεύω βαθειά… συνέδριο….. η ύπαρξη ζωής…πήγε στο Γαλαξίδι …δηλαδή η φυσική θεωρεία…

(Ένας ακατάσχετος οχετός κυλούν οι λέξεις από το στόμα.)

…Στις παρυφές του ηλιακού συστήματος…οι εκλείψεις…δε με πειράζει να ταξιδεύω ανάποδα.

(Σε αδιάκοπη ροή τα νερά κυλούν από το στόμα, έχουν γλιστρήσει παντού. Στην αρχή τα ένοιωσα κάτω στα παπούτσια μου. Σιγά σιγά άρχισαν ν’ ανεβαίνουν ως τον αστράγαλο. Aνάμεσα σ’ όλα τα καθίσματα, σ’ όλο το λεωφορείο. )

…Και είσαστε σ’αυτή την ηλικία;…τι; τον έχετε τώρα σπίτι;α..α..α
ε… να φτάσετε στα χρόνια του… στη Γαλλία τελείωσε; α α…
ναι …έπιασε τα μόρια και πέρασε… ε αφού του αρέσει! Πως;
Μαρία. Μαρία Παπαδοπούλου…

(Το στόμα έχει σκύψει μπροστά και μονοπωλεί το ηλικιωμένο ζευγάρι που μου πήρε τη θέση και εγώ υποχώρησα. Τα νερά τους έφτασαν στη μέση.
Κι αυτό δεν σταματά να τρέχει. Όλα εδώ πληρώνονται! )

Είχαν έρθει στο Πανεπιστήμιο …μια ομιλία…γιατί; έρχεται από
παντού αέρας...

(Έχουν θαμπώσει τα μάτια μου, δεν αναγνωρίζω τις λέξεις, ιδρώνω, υποφέρω, θέλω να συγκεντρωθώ.
Τρέμω. Φοβάμαι. Τα νερά όλο ανεβαίνουν. )

…δεν ήταν ισχυροί οι δεσμοί της οικογένειας…μπορεί ,μπορεί…
Ξέρεται… ήθελε να σχολιάζει την πεθερά της…, τις άλλες νύφες…
… σα να ήταν βαλιτσάκι… την καημένη…

(Οι λέξεις μου τρυπούν το κρανίο σαν καρφιά μία μία... )

…η αλήθεια είναι πως ήταν χήρα από πολύ νέα…

(Μια ώρα διαβάζω τις ίδιες τρείς γραμμές με το βιβλίο ανοιχτό. Τα γράμματα όλο αλλάζουν θέση. Κυνηγιούνται και σπρώχνονται. Σαν άτακτα παιδιά σε τάξη χωρίς δάσκαλο .Βρήκαν την ευκαιρία κι αυτά και κάνουν ότι θέλουν. Θα προσπαθήσω να τ’αποστηθίσω μήπως ηρεμήσουν και κάτσουν ακίνητα.Ομως τα νερά όλο και ανεβαίνουν .Κουράστηκα να κρατώ το βιβλίο στον αέρα για να μη βραχεί.)

…οι καλύτεροι άνθρωποι…από εκεί προέρχονται…
…αχ κύριέ μου δεν ξέρεται…

(Θέλω να διαβάσω δυνατά. Θέλω, επιθυμώ, διακατέχο- μαι, με κυριεύει η άμεση κατεπείγουσα ανάγκη να
ακούσω τη δική μου φωνή, να φτάνει στ’ αυτιά μου.
Μια τρελή υποψία μ’έχει καταλάβει: Έχω ακόμα φωνή; )

…ντε και καλά όλοι παντρεύονται… αν δε θέλεις να κάνεις
παιδί …ναι διδάσκω…Πανεπιστήμιο…

(Οι λέξεις του βιβλίου μου ξεθάρρεψαν. Βαλαν σε τάξη τα γράμματα αφού τα απείλησαν- κι αυτά υπάκουσαν
γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι χωρίς τις λέξεις δεν είναι τί ποτε. Κατάλαβαν ότι έχω χάσει τον έλεγχο της κατάστασης και άρχισαν να παίζουν κι αυτές, να τρέχουν δίπλα δίπλα παράλληλα νοήματα, παράλληλα ποδήλατα, με τις λέξεις που έτρεχαν από το στόμα. Θέλω να αρπάξω το στόμα να το πνίξω στα νερά του. Κι αν ορμίσουν οι άλλοι να το πάρουν απ’ τα χέρια μου; Τους αρέσει να πλατσουρίζουν στα νερά του; Δεν βλέπουν πως θα πνιγούν;)

…ήταν περίεργος … παράξενος σα γέρος…ευγενικός όπως
στη φωτογραφία του…μοντελάκι…μοντελάκι…φτου ,φτου,…

(Τότε η φωνή μου ξεπήδησε με τόση δύναμη από μέσα μου που τρόμαξα! Φοβήθηκα που την άκουσα γιατί νόμισα πως δεν είναι η δική μου αλλά αυτή του στόματος. Μου έχει μαγέψει τη φωνή μου ; Όμως συνεχίζω, συνεχίζω. Όλοι με κοιτάζουν και εγώ επιτέλους: Διαβάζω. Διαβάζω δυνατά δυνατά σαν κλάμα μωρού που έχει κρατηθεί για πολύ, την
παράγραφο που τόσες ώρες έχω αποστηθίσει, έχω τρελαθεί ν’ αλλάζω τις λέξεις, για να τις καταλάβω .
Τα μάτια μου στέλνουν τα μηνύματα των λέξεων στο μυαλό μου κι η κάρδια μου κι η ανάσα μου ξαναβρήσκουν το ρυθμό τους. Η τάξη επανέρχεται .Τα νερά σταμάτησαν να τρέχουν, τραβήχτηκαν, σιγά σιγά.
Το στόμα είχε βουλιάξει απ την τρομάρα του μόλις άκουσε τη φωνή μου, στα νερά του. Γλίστρησε, έτσι όπως ήταν κλειστό, μαζί μ’ αυτά έξω από την πόρτα του λεωφορείου έξω στο δρόμο.
Φτηνά τη γλιτώσαμε.
Θα μπορούσαμε να είχαμε όλοι πνίγει από στόμα Πανεπιστημιακό.)

2009-12-08T13:12:00.000-08:00

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ

Η μιά η πιο όμορφη, στεκόταν ορθή μπρος σ’ ένα παλιό μαύρο έπιπλο, ντυμένη στα μαύρα κι επέβλεπε την κίνηση του μαγαζιού και τους σερβιτόρους που πηγαινοέρχονταν. Πότε πότε άλλαζε στήριξη στο άλλο πόδι, τα μπράτσα σταυρωτά στο στήθος, μ’ έναν αέρα εξουσίας. Το πρόσωπό της δεν έσπαγε σε έκφραση, μόνο τα μάτια έπαιζαν ακατάπαυστα απ’ άκρη σ’ άκρη. Από τα έντονα ζυγωματικά της θα την έλεγε κανείς Σλάβα, η Πολωνέζα, απ’ αυτές που ήρθαν στο τόπο πολλές. Όμως όχι, αυτή δεν έμοιαζε μ’ αυτές. Είχε μια έντονη αξιοπρέπεια, μαζί και κάτι προκλητικό. Τα μαλλιά της πολύ κοντά, επιθετικά, πυρρόξανθα με αφέλειες στο κούτελο. Το φουστάνι στενό, ανέβαινε και την τύλιγε ως το λαιμό, στραγγαλίζοντας την κάθε της κίνηση ,ενώ το κορμί της έδινε την εντύπωση ελάσματος που αν το άφηνες θα τιναζόταν στην αρχική του θέση.
Η άλλη δίπλα της καθισμένη στην ταμειακή μηχανή, ακίνητη, με σκιές πλήξης στο βλέμμα . Μελαχρινή, με κρίκους στ’ αυτιά κι ένα κολιέ με ψεύτικες χρυσές αλυσίδες σε πολλές σειρές πάνω σ’ ένα μπεζ ταγιέρ, με φόντο έναν ασπρουλιάρη τοίχο. Τα βλέφαρά της βαριά, βαμμένα με μαύρο, έδιναν μια έκφραση ινδικής θεότητας, κάτι σαν θεά « Κάλι» . Πίναμε με τον φίλο μου και μιλούσαμε, όπως όλοι γύρω, ενώ τα γκαρσόνια διάγραφαν κύκλους κάνοντας πιρουέτες με τους δίσκους, πάνω από τα κεφάλια μας. Φασαρία πολλή. Οι ομιλίες ανυπόφορες. Πίσω ένας Βαλκάνιος καθισμένος στο κάσσωμα ενός εσωτερικού ανοίγματος, έπαιζε ακορντεόν, επιβαρύνοντας ηχητικά ακόμη περισσότερο το χώρο. Η ξένη πηγαινοήρθε μερικές φορές, σ’ ένα κοντινό τηλέφωνο και στον ακορντεονίστα, μα πάντα επέστρεφε ακίνητη στη θέση της. Ρώτησα το φίλο μου αν του άρεσε. Ένοιωσα πως την ακολουθούσα υπνωτισμένη όπως ένα πολύ καλό ηθοποιό πάνω στη σκηνή.

‘Όχι, όχι δεν του άρεσε καθόλου’ είπε. Ήταν πολύ όμορφη και τον φόβιζε. Μετά απορροφήθηκα να κοιτάζω τις δυό γυναίκες που στέκονταν σιωπηλές η μια δίπλα στην άλλη. Κάποιος σερβιτόρος που πέρναγε, κάτι τους έλεγε, αυτές αποκρίνονταν χωρίς να τον κοιτούν με το βλέμμα καρφωμένο στην αίθουσα, απλανές, σαν να έβλεπαν τηλεόραση, χωρίς να μιλούν μεταξύ τους.
Τότε ένοιωσα πως αυτές οι ακίνητες μορφές αντλούσαν τη μαγεία που τις τύλιγε από τις οσμές των φαγητών, τον ήχο του ακορντεόν, των μαχαιροπήρουνων και των ομιλιών.
Πως αν χάνονταν αυτά, αν μπορούσε μ’ ένα μαγικό τρόπο ν’ αφαιρεθούν, η εικόνα δεν αρκούσε, το νόημα χανόταν. Έμοιαζε ο χώρος και οι ήχοι να σμιλεύουν τις μορφές των δύο γυναικών δίνοντας υπόσταση στην εικόνα.
Για κάποιες ελάχιστες στιγμές κατάφερα να απολαύσω τη συνείδηση
του χώρου και των ανθρώπων Αυτού του ζώντος θεάτρου.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

2009-12-07T05:52:00.000-08:00

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΕΝΑ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΤΕΡΑΣ ΕΞΕΒΡΑΣΕ Ο ΩΚΕΑΝΟΣ

Λύση στο μυστήριο που…ξέβρασε ο ωκεανός σε μια παραλία της Τασμανίας την περασμένη εβδομάδα καλούνται να δώσουν οι επιστήμονες. Είναι δεινόσαυρος, καρχαρίας, γιγαντιαίο χταπόδι, απομεινάρι φάλαινας, η… δέντρο ;
Ουδείς είναι σε θέση να κάνει σωστή διάγνωση ακόμη. Πάντως σύμφωνα με πληροφορίες αυτή η τεράστια μάζα αγνώστου ταυτότητος ζυγίζει τέσσερις τόνους, έχει μήκος επτά μέτρα, έξη πλοκάμια, καλύπτεται από ένα παράξενο υλικό και … μυρίζει άσχημα.
Το γεγονός έχει κινήσει την περιέργεια επιστημόνων από όλο τον κόσμο.
Ορισμένοι από τους θαλάσσιους βιολόγους πάντως που έχουν σπεύσει στην περιοχή πιστεύουν πως είναι καρχαρίας σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Μπορεί να φτάσει ακόμη και τα έντεκα μέτρα σε μήκος και να μοιάσει σε θαλάσσιο τέρας ισχυρίζεται ο διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Αφρικής. Θα μπορούσε βέβαια να είναι φώκια, φάλαινα, η καλαμάρι .
Πάντως οι Τασμανοί ετοιμάζονται να κάνουν τεστ DNA του οργανισμού για να βρουν την ταυτότητα του αφού ως τώρα δεν έχει βρεθεί ίχνος σκελετού. Οι πιο ρομαντικοί πάντως ελπίζουν πως πρόκειται για το κουφάρι ενός πλειοσαύρου, ενός δεινόσαυρου με μακρύ λαιμό και άκρα σαν κουπιά. Ενώ οι πιο προσγειωμένοι υποστηρίζουν πως δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κομμάτι… δέντρου.

2009-11-21T14:50:00.000-08:00

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ

-Τι τον κλωτσάς; Αφού δε θέλεις να τον πιάσεις…
Όμως κάποιο μάτι τον είχε δει μέσα από την τζαμαρία του καφενείου.
Οι άλλοι τρέχανε σμάρι μαύρα πουλιά στην αποβάθρα. Ο Άρειος με τη στολή παραλλαγής τους κοίταζε χαμογελώντας μ΄ ευχαρίστηση. Είχε κάνει τη δουλειά του. Και τη πλάκα του, κλωτσώντας τους.
Η όποια διαταγή δεν περιλάμβανε κλωτσιές, τουλάχιστον εγγράφως. Αυτές ήταν δική του πρωτοβουλία. Τα σκουπίδια που κάθονται στα παπούτσια σου η βρισκονται στο δρόμο σου, τα κλωτσάς για να φύγουν.
-Τι τον κλωτσάς; Αφού δεν θέλεις να τον πιάσεις…
Κοίταξε τη γυναίκα που τον έπιασε στα πράσα, αμήχανα, μ΄ ένα χαζόγελο, σ’ ένα λεφτό όμως ανέκτησε το ρόλο του:
-Άντε στο διάολο κυρά μου! Τι θες; Σιγά μη τους πειράξουμε !Εσείς τους έχετε κάνει έτσι! Που τους ταΐζετε κιόλας … Γιαυτό μαζεύτηκαν όλοι οι βρωμιάρηδες στη Πάτρα…
Και γιατί του πέταξε κείνο το «αφού δε θέλεις να τους πιάσεις»;; Αυτός τη δουλειά του κάνει. Τι δηλαδή, τους τη λένε κιόλας; Τους επήρανε χαμπάρι και τους το πετάνε τώρα και στα μούτρα ; Έτσι στα ίσα; Αυτό δε τ’ αρέσει.
Πρωί μεσημέρι βράδυ, γεμίζει από δω κι από κει το λιμάνι μαύρα πουλιά. Τρις καμπάνες την ημέρα. Δε χτυπούν, όμως αυτοί τις ακούν. Είναι οι ώρες που σφυρίζουν τα πλοία για Ιταλία.
Δεκαπέντε μέχρι εικοσπέντε χρονώ. Τώρα όλο και πιο μικροί. Οι μεγάλοι φύγαν πρώτοι.
Μ’ ένα σάκο όλοι, τον ίδιο. Σταυρωτό στο στήθος. Ότι χρειάζεται για το κρυφό ταξίδι. Νάναι τα χέρια λεύτερα για σκαρφάλωμα, τρέξιμο, σούρσιμο στα τέσσερα. Κι όλο οργώνει το μάτι ένα γύρο .Κι όλο κοιτάζωντε μεταξύ τους μη τύχει και δώσει κανένας τους το σήμα της φυγής, αν φανεί κάποιος κίνδυνος.
Σκούρα ρούχα, ότι βρουν-τα’ ανοιχτόχρωμα το βράδυ φέγγουν. Κάποιες σκιές τη νύχτα έρχονται στο λημέρια τους ,κάποιος χάνεται για λίγο ,δε βαριέσαι, που να βρουν γυναίκα !και μεταξύ τους. Σε ,φυλακή ελεύθερη βρίσκονται. Τόσοι νέοι άντρες! Τόση επιθυμία! Υπάρχει κι αυτή μαζί με τα’ άλλα αμείλικτη να τυραννά. Επιστρέφει αργότερα εξευτελισμένος και
ευχαριστημένος γιατί έβαλε ακόμη λίγα λεφτά στη τσέπη .Κάποια μάνα τον έσφιξε μωρούδι στην αγκαλιά, κάποιος δικός του θεός τούμαθε τι πρέπει και τι όχι. Όμως τώρα είναι άλλα τα πρέπει. Το τριχίλιαρο, που θα πάρει μια άλλη σκιά για να μη βλέπει την ώρα που φορτώνει το πλοίο. Αν δεν τα χάσει κι αυτά αδίκως.
Ο σάκος περασμένος στο στήθος. Μπορεί σήμερα νάναι η τυχερή του μέρα. Να τα καταφέρει
κάτω απ’ το φορτηγό. Κάθε μέρα, αποχαιρετά τα κουρέλια που μάζεψαν για να πλαγιάζουν τη νύχτα. Νίβεται και ξεκινά με τους άλλους για το λιμάνι. Το βράδυ η ελπίδα έχει πετάξει-για να ξαναγεννηθεί το άλλο πρωί.
Κάθε μέρα για κάποιον, είναι η τυχερή του μέρα.

Η πόλη ,δίβουλη ,τους κοιτάζει.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΧΟ

2009-11-17T11:55:00.000-08:00

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΧΟ

Ήθελα να της πω Μάνια μη φοβάσαι το σκυλί. Δαγκώνει μόνο όποιον το φοβάται. Όποιος περνά ήρεμος δίπλα του, δεν τον πειράζει και έτσι ήσυχα μπορεί να προχωρήσει. Εξημέρωσε το φόβο σου για το σκυλί όσο έχεις ακόμη καιρό. Μη το τρέμεις γιατί αν πας έτσι απροετοίμαστη θα σε κατασπαράξει. Θα σε ξεσκίσει με τα κοφτερά του δόντια και θα φτάσεις ένα κουρέλι στο τέλος..................................................................
Καθάρισε το πρόσωπό της. Έβαλε την κρέμα της νύχτας-πιο λιπαρή από την άλλη της μέρας, ''για να μείνει και κάτι πάνω στο δέρμα, να μην βγαίνει όλη πάνω στο μαξιλάρι'' σκέφτηκε και πήγε να πλαγιάσει.
Επίτηδες δεν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του μπάνιου για να μην νοιώσει εκείνο το σφίξιμο. Όχι πως είχε χαλάσει...στα πενήντα βαστιόταν καλά, τη λέγαν και μικρότερη. Αλλά μήπως από τα 25 δεν έψαχνε τα σημάδια του χρόνου γύρω απ’ τα μάτια; Δεν ήταν από φιλαρέσκεια. Περισσότερο τρόμος για το μυστήριο της ζωής ήταν. Κι όταν είσαι 25 τότε είναι το πρώτο ξάφνιασμα. Πιο πριν είσαι παιδί. Δεν υπάρχουν τέτοια. Αργότερα όμως συνηθίζεις. Έβαλε τα γυαλιά της και πήρε το βιβλίο να διαβάσει λίγο πριν σβήσει το φως.
Τότε τα χέρια της άρχισαν ν'αλλάζουν. Να ζαρώνουν, ν΄ ασπρίζουν. Είχαν λεπτύνει κι όλας και στραβώσει. Ο δείκτης γύριζε προς τα μέσα. Το δέρμα είχε γίνει σα διάφανο χαρτί και φαινόταν κι οι φλέβες από μέσα γαλάζιες. Τρόμαξε, ανασηκώθηκε καθιστή. Σήκωσε το νυχτικό και κοίταξε τα μπράτσα της. Το ίδιο και τα μπράτσα. Σα νερό κρέμονταν η σάρκα της πάνω στα κόκαλα, σα τσαλακωμένο χαρτί. Αλαφιάστηκε.
Έφερε τις παλάμες στο πρόσωπο. Σκάλωσαν τα δάχτυλά της σε γραμμές βαθιές. Κάτω απ' το σαγόνι ο λαιμός, νερό. Ναι, ήταν αλήθεια.
Είχε γίνει ογδόντα. Μ΄ αυτό το ρούχο φορεμένο θα κοιμόταν πικρά πια κάθε βράδυ.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

2009-11-16T13:53:00.000-08:00

16/11/88

Βλέπω στο τρένο πρόσωπα νέων ανθρώπων. Δροσερά ! Τους φαντάζομαι σαράντα χρόνια αργότερα. Κι όμως ! Παρ’ όλα αυτά ίδια.

12/88

Το χειμώνα η Αθήνα στις σκοτεινές συνοικίες !
Καφέ πουλόβερ, γκρίζο ζακέτο !
Κατήφεια, αναδίπλωση !
Μαύρο ζακέτο !
Χειμέρια νάρκη !
Μουντό !
Φροντιστήρια Αγγλικών !

19/12/88

Ανακάλυψα πως έγινα οστρακόδερμο !

10/12/88

Αυτός ο κύριος με τη φαλάκρα και το διπλοσάγονο, είναι ο μικρούλης με την κοιλίτσα που φτάνει ξαναμμένος, ασθμαίνοντας κάθε πρωί στην τάξη καθυστερημένος δέκα λεπτά.

11/10/88

Αυτό το μάγουλο του ναύτη με τα μωβ και το γκρίζα που καθρεφτίζει τον ήλιο στο παράθυρο του λεωφορείου είναι το μάγουλο που το βλέμμα της μάνας του σκεπάζει είκοσι χρόνια τώρα, κάθε βράδυ ,ανεβάζοντάς του
σιωπηλά την κουβέρτα.

15/11/88

Δεν θέλω να βάζω τους φίλους μου εμπρός σ’ επιλογές γιατί τους χάνω.

12/12/88

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν αλήθειες κι άλλοι που αερολογούν !
Διαβάζω το Ν. του Σ. Δεν μπορώ ν’ αποφύγω να ξαναγυρίσω στη καθαρή πηγή, τον Σεφέρη…ο άλλος, γράφει, γράφει…διανοούμενος!
Λες γιατί τα γράφει αυτά ;!
Γιατί τον ενοχλούν τα λαστιχάκια από τα πακέτα στο πάτωμα ; !
Γιατί τον ενοχλεί το ω που λέει είναι σαν κώλος και που τόφαγε ο Ξενάκης από το όνομά του και τόκανε Ιάννης…
Όχι μόνο τα γράφει αλλά το χειρότερο τα εκδίδει.
Λυπάμαι που τα γράφω αυτά γιατί ο Σ. έχει πεθάνει. Άσε τους πεθαμένους ν’ αναπαύονται. Τουλάχιστον αυτούς που πέθαναν πρόσφατα. Γιατί αργότερα, ούτως η άλλως, θα τους περιλάβει η ιστορία κι αυτή δεν ξέρει από οίκτους .

14/12/88

Ο πατέρας μου είναι σίγουρος.
Η μάνα μου δεν είναι σίγουρη.
Ο πατέρας μου είναι αθώος.
Η μάνα μου έχει επιφυλάξεις .
Ο πατέρας μου δεν φοβάται το αύριο.
Η μάνα μου το φοβάται πολύ.
Ο πατέρας μου γεράζει πιο εύκολα από τη μάνα μου.
Η μάνα μου βασανίζει τον εαυτό της.
Ο πατέρας μου τον προστατεύει.
Ο πατέρας μου στεναχωριέται από μέσα του .
Η μάνα μου στεναχωριέται και φωναχτά.
Ο πατέρας μου είναι για όλους τους ανθρώπους.
Η μάνα μου είναι πιο πολύ για μας.
Εγώ μοιάζω και στους δύο.
Νομίζω στον πατέρα μου περισσότερο.

9/10/00
Ο πατέρας μου έφυγε δύσκολα
Η μάνα μου, στον ύπνο της.

20/12/88

Μερικά που θησαύρισα από τις ‘ ΜΕΡΕΣ’ του Σεφέρη :
-Ο μεγαλύτερος είναι κείνος που μπορεί ν’ απαρνηθεί τα υπάρχοντά του με τον καλύτερο τρόπο τη στιγμή που πρέπει.
-Το παραμικρό γεγονός ,η παραμικρή πράξη παίρνει για μένα τη σημασία θανάσιμης πάλης.
-Η αδυναμία μου να δοθώ ολόκληρος σε πράγματα που δεν μ’ αγγίζουν κατάκαρδα , το μίσος μου για κάθε δεσμό. Κάθε πράγμα επιβεβλημένο μου φαινόταν αποτρόπαιο, έστω κι αν μου ήταν ελκυστικό.
-Δεν ήξερα πως ο Νάρκισσος ήταν ένας ακίνητος άνθρωπος που έβλεπε τον εαυτό του να πνίγεται .
-Όχι , σκοπός της Τέχνης δεν είναι να συγκινεί .

15/12/88

Φωτογραφίες απ’ το Παρίσι. Στον κήπο της Cite, μπρος στο Deutch de la Meurthe,με το παιδί μωρό. Το έχεις καβάλα στην πλάτη και κρατάς τα χέρια του μην πέσει. Φοράς το ρολόι μου. Εγώ γελάω και κουνώ τα δάχτυλα για να τραβήξω την προσοχή του.
Ο πραγματικός χρόνος !

21/12/88

Μοίρα του ανθρώπου.
Η ζωή τον εξοικειώνει, μια άσπρο μια μαύρο ! Κάθε στιγμή περιμένει το αντίθετο. Κι όμως όλα τελειώνουν στο σκοτάδι, στο έρεβος. Δεν το άντεξε αυτό : Εφεύρε την ‘ μετά θάνατον ζωή’, την Ανάσταση των νεκρών, ένα φαντασιακό άσπρο. Αυτοί που το πιστεύουν κλείνουν την παρτίδα στο άσπρο.
Ωραία που ο άνθρωπος είναι αισιόδοξος. Η δειλός ;
Πάντως είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του φαντασιακού !
Όλα αλλάζουν γύρω. Το ανθρώπινο τοπίο.
Ο θάνατος του θείου Γιώργου. Πολύ νέος. Μετά η λειτουργία του Μότσαρτ στο ‘Παλλάς’. ‘Πως μουδιάζει, πως σκεβρώνει, πως στρίβει πως λυγίζει η ζωή …’ λέει ο Γ. Σ.
Βαδίζουμε προς το σκοτάδι πια.
Κι όμως, αύριο το πρωί θάχει ωραίο ήλιο.

9/9/89

Αρχή χειμώνα. Καλύτερη διάθεση. Να βάψω το σπίτι. Κουρτίνες.

2009-11-16T10:47:00.000-08:00

ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω με υπεραστικά λεωφορεία.Θα ήταν πολύ μεγάλο πρόβλημα να μην μου αρέσει, που θα μπορούσε, γιατί η δουλειά μου με υποχρεώνει να ταξιδεύω.
Εξυπακούεται όχι σε ημέρες μαζικών μετακινήσεων η Σαββατοκύριακα. αλλά και με την προνομία της κενής διπλανής μου θέσης .Αυτό βέβαια παίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή.. Πάντα όταν βγάζω εισιτήριο ζητώ την θέση 43 που είναι το τελευταίο αριστερό ζευγάρι πριν τη γαλαρία.Τις πίσω θέσεις δεν τις προτιμούν οι περισσότεροι επιβάτες εκτός των νέων που τους αρέσει να απλώνονται και παρέες παρέες να συζητούν. Μου αρέσουν επίσης τα υπεραστικά λεωφορεία γιατί λόγω του όγκου τους, τα νομίζω τουλάχιστον πιο ασφαλή, αλλά και γιατί νοιώθεις μαζί με άλλους ανθρώπους όλοι μαζί, να κάνετε κάτι κοινό: ένα ταξίδι. Μια ψευδαίσθηση συλλογικότητας, σε αντίθεση με το μικρό μοναχικό ιδιωτικό αυτοκίνητο. Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να θεωρούν τα παραπάνω παρανοϊκά και υπάρχει σωρεία επιχειρημάτων περί του αντιθέτου.
Έτσι λοιπόν αφού ταχτοποιήσω τα πράγματά μου , την τσάντα μου, ένα πλαστικό
μπουκαλάκι νερό, ίσως μια εφημερίδα, σίγουρα το βιβλίο μου, αφίνομαι να απολαύσω τη θέα από το παράθυρο και τις σκέψεις μου. Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να καταλάβω τι είναι αυτό που μου προξενεί αυτό το αυτό το αίσθημα ευχαρίστησης χωρίς να έχω καταλήξει σ’ένα συμπέρασμα. Άλλοτε, σκέφτομαι,πως ίσως είναι η μετάβαση και ο διαστελλόμενος χρόνος της,
η φυγή από αυτό και η προσμονή άφιξης στο άλλο, ακόμη και ο υποχρεωτικά «κενός»
χρόνος, ή η παρέα με τον εαυτό σου. Μπορεί και όλα. Ποιο όμως υπερτερεί ;
Προσφάτως ανακάλυψα και κάτι άλλο.Γι αυτό ξέρω σίγουρα πως μου προξενεί μια
άμεση ευχαρίστηση.Είναι το αίσθημα της κίνησης , της ταχύτητας ενώ στην ουσία είμαι
σε πλήρη ακινησία .Άλλη μια ψευδαίσθηση! Η φυσική μου σωματική νωθρότητα παύει να
έχει σημασία , εκμηδενίζεται από το αίσθημα κίνησης που μου δίνει η μετακίνηση του
αυτοκινήτου.Ετσι ψευδώς αισθάνομαι πως κινούμαι εγώ, ενώ κινείται κάτι άλλο που με
‘φέρει’ . Η λίγο διαφορετικότερα :πως η ζωή μου αποκτά κίνηση. Χιλιάδες ακίνητες ζωές μπορούν να αισθάνονται πως μπαίνουν σε κίνηση έτσι εύκολα και άκοπα .Μ’ ένα άγγιγμα του ποδιού σε κάποιο γκάζι . Χιλιάδες ακίνητες ζωές μπορούν έτσι άσκοπα να περιφέρονται .Ακόμη να λατρεύουν την ταχύτητα έως ιλίγγου.Όλη η σχετική βιομηχανία μηχανών και ιδεών.
Γ’ αυτού του είδους την κίνηση δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες η και κάποια
φυσικά χαρίσματα όπως για την άλλη την πραγματική που δοκιμάζει τους ανθρώπους
και κάποιες φορές προχωράει την Ιστορία .

.

ΚΕΝΟ

2009-11-16T10:31:00.000-08:00

ΚΕΝΟ

Ο άνθρωπος έπαιζε μ’ ένα συρματάκι μπλεγμένο
στα δάχτυλα του χεριού του. Δούλευαν αυτά, όπως κάνουν άλλοι με το κομπολόγι, μετρώντας το χρόνο της απραξίας του – το χρόνο του στοχασμού του.
Έδινε σχήμα στο κενό.
Και οι σκέψεις του ξεχύνονταν…

2009-11-16T10:12:00.000-08:00

ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2009-11-16T09:54:00.000-08:00

ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Έμενε λίγα τετράγωνα πιο πάνω από μας. Με τους γονιούς της και τα δύο αδέλφια της. Πέντε νοματαίοι όλοι. Ένα κομμάτι του σπιτιού το είχαν κάνει μπακάλικο τ’αγόρια. Από κει ψώνιζε όλη η γειτονιά. Και λίγα λαχανικά βάζανε. Συγκοινωνούσε με την αυλή το μαγαζί κι έτσι τις Κυριακές πούλαγαν κρασί και κρυφά εξυπηρετούσαν σε ότι είχε ξεχαστεί.
Καλά παιδιά συμμαζεμένα. Χοντρά χέρια, χοντρές μύτες και μεγάλα καστανά τίμια μάτια. Στο ζύγι δεν κλέβανε. Εκείνη πάντα κάθονταν δίπλα απ’ το μπακάλικο, στην αυλή ανάμεσα στα λουλούδια.
Ακουμπούσε στο τοιχάκι της μάντρας, με τα χέρια πλεγμένα και αγνάντευε το στενό πάνω κάτω, στην αρχή
μη φανεί κανένας χωροφύλακας και τους γράψει τις
Κυριακές, μετά της έμεινε η συνήθεια. Συχνά καθόταν κι
η μάνα της δίπλα, πάντα στα μαύρα κι οι δυό από τότε που πέθανε ο πατέρας. Το βράδυ ανάμεσα στις πρασινάδες σιωπηλές, δεν τις ξεχώριζες. Ευγενική ήταν, καλημέριζε αλλά βαριά. Λίγες κουβέντες. Όπως και τ’ αδέλφια της. Κι αυτή χοντρά χέρια και μύτη, όπως όλη
η οικογένεια. Μαύρα μαλλιά, κομμένα αλά γκαρσόν και λίγο μαύρο χνούδι στο πανωχείλι. Τις Κυριακές που οι άλλοι ξεκουράζονταν αυτή εξυπηρετούσε τους πελάτες απ’ την πλαϊνή πόρτα του μπακάλικου .
Μόνο που έκανε αργά αργά έτσι όπως έσερνε κείνο το ποδάρι που έμενε αλύγιστο. Παιδί εγώ πήγαινα τρέχοντας στο δρόμο για τα ψώνια κι εκείνη αργούσε, πως αργούσε να τα ετοιμάσει. Τα’περνα τότε και μ’ ένα ουφ ξεχυνόμουν πίσω.

Τα αγόρια ένα ένα παντρεύτηκαν. Πρώτα ο μεγάλος. Πήρε μια κομμώτρια. Τους βλέπαμε που περνούσαν το ρέμα για το καινούργιο σπιτικό που ήταν απέναντι. Μετά κι ο δεύτερος .Ένα απόγευμα που καθόμαστε στη βεράντα η μάνα μου, έδειξε ένα αγόρι ίσια μ’ εφτά χρονώ που έπαιζε στο στενό με τ’άλλα.
- Το βλέπεις αυτό; Το μεγάλο του Ανέστη είναι, είδες πως του μοιάζει; Και το άλλο το μικρό του αδελφού του, του Σταύρου…
Πότε γεννοβόλησε η γειτονιά δεν το είχα πάρει χαμπάρι γιατί είχα λείψει έξω για σπουδές.
Το μπακάλικο είχε κλείσει. Δεν άντεξε να ταΐζει τρις οικογένειες. Στην αρχή άρχισε να αδειάζει από εμπόρευμα. Τα βασικά υπήρχαν μόνο. Η γειτονιά για αρκετό καιρό τους υποστήριξε .Ότι είχαν το ψώνιζαν από κει .Όμως σιγά σιγά προτίμησαν πιο πλούσια
μαγαζιά. Άνοιγαν και τα πρώτα Σουπερ-μάρκετ. Οι ίδιοι πήγαν υπάλληλοι σ’ αυτά.

Τα παιδιά τους έγιναν πια είκοσι χρονώ άντρες. Το πατρικό τους το ίδιο και το μαγαζί μένει με το ρολό κατεβασμένο, χρόνια τώρα. Οι γέροι τους φύγανε. Εκείνη πάντα ανάμεσα στις γλάστρες, ακουμπά στο τοιχάκι της μάντρας κι αγναντεύει το στενό πάνω κάτω.
Καμιά φορά, το διασχίζει αργά, μ’ εκείνο το ποδάρι που δεν πάει, για το ρέμα απέναντι να πάει στ’ αδέλφια της. Καμαρώνει τα’ ανίψια της που είναι όλη της η ζωή. Τώρα χαιρετά πιο ζεστά. Πιάνει και κουβέντα. Η γειτονιά είναι κομμάτι οικογένειά της. Προχτές περνώντας είδα στην αυλή της πάνω σ’ ένα σκαμνί το πλεχτό της με τις βελόνες. Κάπου μέσα θα ήταν. Έτσι μου ήρθαν στο μυαλό όλα τούτα. Τότε που, παιδί εγώ, βιαζόμουν με τα ψώνια, εκείνη
πρέπει να ήταν στον ανθό της. Κι όμως, σα να είναι ίδια από τότε… στα μάτια μου…
Τι νάχει στην ψυχή της!!;…
Ίσως αναρωτιέται τι ήρθε να κάνει σε τούτη τη ζωή!
Η μοίρα κάποιων γυναικών! Την τύχη την περιμένουν. Κι αν έρθει ήρθε. Οι άντρες απλώνουν το χέρι και στήνουν σπιτικό. Εύκολες χαρές θα πεις μα βασικές στη ζωή των απλών ανθρώπων.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

2005-11-27T19:00:00.000-08:00

Κυριακή απόγευμαΚάθομαι μπρoς στον υπολογιστή .Οι μέρες κατρακυλάνε μιά μιά. Σηκώνομαι πάω στην τηλεόραση. Την ανάβω .Μετά ξαναγυρίζω στον υπολογιστή .Πορεία δέκα μέτρων. Και πάλι και πάλι. Το βράδυ θα πάωμέχρι την κρεβατοκάμαρα. Μιά αλλαγή στη διαδρομή .Πριν ,θα πλύνω τα δόντια μου .Μια μικρή παρέκκλιση. .-ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ-ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΩΜΕ ΑΛΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΙΠΑΡΑ-ΝΑ ΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ- Εγώ. Μιά μύγα μ’εκνευρίζει, μου κάνει συντροφιά τρις μέρες τώρα. Κάθεται στα τσιγάρα μου, στην οθόνη του υπολογιστή , στο χέρι μου. Δεν μ’αφήνει να γράψω Της έδωσα μια δυο αλλά δεν τη πέτυχα .Κάνει βόλτες πάνω στα πλήκτρα .Εγώ κι’ αυτή κινούμαστε μέσα στο σπίτι. Τρίβει τα δυό μπροστινά της πόδια και μετά το κεφάλι της. Λένε πως οι μύγες έχουν πολυπρισματική όραση .Δηλαδή με βλέπει σε πολλά αντίτυπα όπως πολλές τηλεοράσεις .Εγώ .Οταν ξαπλώνω αγγίζω το σώμα μου μια γύρα ,δεν ξέρω γιατί, μάλλον όλοι το κάνουν αυτό .Μετά ανοίγω την άλλη τηλεόραση. Οταν μουρμουρίζει με κάνει και κοιμάμαι. Οταν τη σβήσω πριν νυστάξω δεν μπορώ να κοιμηθώ .Η μύγα μου φαίνεται πως έχει παχύνει τρις μέρες μέσα στο σπίτι απ’ τα υπολύματα των φαγητών στο νεροχύτη .Εγώ είμαι .Εγώ είμαι και το πακέτο με τα γράμματα στο ντουλάπι. Δεν μου χρειάζονται πια .Θα τα πετάξω. Και οι κασέτες απ’ τα τηλεφωνήματα της Ελένης .Και τα γραφτά μέσα στο μεγάλο κουτί ούτε αυτά τα θέλω. Και το άλλο κουτί με τις φωτογραφίες απ’ τη ζωή μας τα νιάτα της μάνας μου και του πατέρα μου και τις δικές μου τις παιδικές αλλά και τις άλλες όλες . Εγώ είμαι και οι πίνακες που έφτιαξα κι αυτοί μπορούν να φεύγουν. Τα ρούχα και τα βιβλία δεν το συζητώ φεύγουνε ήδη πετάνε στον αέρα ανάμεσα σε λάμπες κεντήματα,καναπέδες, σεντόνια μικροαντικείμενα και ηλεκτρικά είδη .Συγγενείς δεν υπάρχουν κι αν υπάρχουν έχουν τη δική τους ζωή. Αναρωτιέμαι αν οι μύγες πίνουν νερό. Το πρωί άνοιξα τα παράθυρα μήπως ήθελε να πάει καμιά βόλτα. Κι όμως δεν έφυγε! Θα της βάλω λίγια ζάχαρη νάχει να τρώει γιατί έπλυνα το νεροχύτη! Ξέρω ,τώρα που θα πάω μέσα για ύπνο θα με ακολουθήσει και το πρωί όταν θάρθει το φως, αυτή θα είναι εκεί.