ΑΝΙΔΕΟΙ


Τότε που τρέχαμε, στ’ άγρια μεσημέρια του καλοκαιριού
κίτρινα χόρτα ξερά κι αγκάθια, γιόμιζε η πετσέτα που δεν νοιώθαμε.
Μας δάγκωναν του ήλιου τα σκυλόδοντα μα εμείς τίποτε, εκεί,
ψάχναμε τη ζωή, ανίδεοι, ανίδεοι.
Δεν ακούγαμε τα τρελά τζιτζίκια που κράταγαν το ίσο και μας τόλεγαν.
Νομίζαμε πως πάντα θάταν έτσι.
Δεν ξέραμε πως πολλά τα μεσημέρια μα πάντα ένα μένει.