ΑΝΙΔΕΟΙ
Τότε που τρέχαμε, στ’ άγρια μεσημέρια του καλοκαιριού
κίτρινα χόρτα ξερά κι αγκάθια, γιόμιζε η πετσέτα που δεν νοιώθαμε.
Μας δάγκωναν του ήλιου τα σκυλόδοντα μα εμείς τίποτε, εκεί,
ψάχναμε τη ζωή, ανίδεοι, ανίδεοι.
Δεν ακούγαμε τα τρελά τζιτζίκια που κράταγαν το ίσο και μας τόλεγαν.
Νομίζαμε πως πάντα θάταν έτσι.
Δεν ξέραμε πως πολλά τα μεσημέρια μα πάντα ένα μένει.
2 σχόλια:
Υπέροχο κείμενο, σπουδαία φωτογραφία. Εξαιρετική ανάρτηση, καλή μου ουτοπία.
Theorimaki σ'ευχαριστώ.
Αν είσαι Αθήνα,έχω έκθεση στην γκαλερί William James, (Υμηττού 64 Χολαργός τηλ.210 653426)
μια μικρή αναδρομή.Παλιές δουλειές. Τελειώνει την Κυριακή το μεσημέρι. Λεω να πάω το Σάββατο κατά τις 12 το πρωι. Αν έρθεις ίσως και ο Πάνος, θα χαρώ να τα πούμε δια ζώσης.
Δημοσίευση σχολίου