Η νύχτα ήταν πολύ ζεστή στο φαράγγι της οδού Κροκιδά. Με πήρε ο ύπνος με την τηλεόραση ανοιχτή. Μια ζωή σε σπίτι δικό μας που πατάει στο χώμα. Τώρα ο σεισμός μας κανόνισε για τα καλά.
Είμαι καινούργια στη ζωή του φαραγγιού των πολυκατοικιών. Απ’ αυτούς που μένουν στο απέναντι ράφι με χωρίζουν 15 μέτρα το πολύ. Δεν τους έχω δει ποτέ. Κάτι φευγαλέες μορφές για κάποια δευτερόλεπτα βγαίνουν να πάρουν κάτι - μετά χάνονται. Εγώ ανοίγω τα στόρια για να μπει αέρας.
Αυτοί είναι πάντα με κλειστές κουρτίνες ή κατεβασμένα ρολλά Είναι πέντε το πρωί πριν βγει ο ήλιος που θα μας ψήσει. Κοιτάω ίσια απέναντι, πάνω, κάτω. Ποτέ δεν είναι κανείς. Νοιώθεις ότι από μέσα υπάρχουν πολλές ζωές Όμως πούείναι;! ποτέ δε φαίνονται. Κι όμως σε κάποια μπαλκόνια υπάρχουν καρέκλες, τραπέζια, μια σκούπα. Πότε κάθονται σ’ αυτά; Καμιά ώρα δεν τους έχω δει. Τόσο καλά προσαρμοσμένοι στην κρυμμένη ζωή. Μερικοί έχουν και λουλούδια. Αυτά τα έχουν βάλει έτσι ένα φράγμα. Τους νοιώθω να κυκλοφορούν με σβησμένα φώτα από πίσω. Κάτω παρκαρισμένα τ’ αυτοκίνητα.
Ξημερώνει. Μυρίζει ψωμί που ψήνεται σε φούρνο.
Ναι ! έχει ένα φούρνο μόλις στρίψεις τη γωνία. Ωραία η μυρουδιά. Σημάδι ανθρώπινο! Στη Λιοσίων έχει αρχίσει λίγο-λίγο η κίνηση. Περνάει ένα διπλό λεωφορείο σαν βαρύ ερπετό. Μέσα γεμάτο ανθρώπους με άσπρα ,καθαρά πουκάμισα. Έτοιμοι όπως κάθε πρωί για χρόνια πολλά ,πάνε στη δουλειά. Το μεσημέρι, τα πουκάμισά τους θα είναι βρώμικα, ιδρωμένα. Ένας άλλος με ριγέ μακό κατεβαίνει απ’ τη πάνω μεριά του δρόμου αργά με βαριά βήματα. Στο χέρι κρατά μια σακουλίτσα μπλε πλαστική δεμένη. Μια γυναίκα νέα φάνηκε στο ράφι κάτω δεξιά με ξώπλατο φουστάνι. Πήρε ένα ζευγάρι παντόφλες απ’ το μπαλκόνι και ξαναχάθηκε μέσα. Η μέρα έρχεται ζεστή. Θα κάνει 38 βαθμούς είπε η τηλεόραση. Πως να περάσουν τόσες ώρες με τόση ζέστη εδώ πάνω!
…Ζώντες των εκείνων θάνατον
Των δ’ εκείνων τον βίον τεθνεώτες…