ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

                                                                                      8/5/03

Πήγαινε προς Νότο, με λεωφορείο. Το πράσινο, οργιώδες από τις πολλές   βροχές και τον επίμονο, ως τέλος Απριλίου, χειμώνα.  Άρχιζε η άνθηση, συγκρατημένη.

 Ξανασυναντήθηκαν τυχαία, στην ίδια πόλη, την ίδια εποχή που όλα άρχισαν, πριν αρκετά χρόνια. Ως τέλος το αισθάνθηκε. Ήταν  η δεύτερη φορά που κύκλος δυνατού έρωτα έκλεινε στην πόλη που άνοιξε, αν και ταξίδεψε αρκετά. Συνηγορία συμπτώσεων.

Νόμιζαν ότι έχει γραφτεί κι η τελευταία φράση του τελικού κεφαλαίου. Έζησαν  μαζί, άλλες πέντε μέρες. Και να, όπως ο ετοιμοθάνατος καλυτερεύει ξαφνικά, μια μικρή αναλαμπή έρχεται, δίκην επιλόγου, στην ίδια πόλη που όλα ξεκίνησαν, να γράψει την αμετάκλητη  λέξη ‘’ΤΕΛΟΣ’’ στην τελευταία σελίδα. Εκεί που μετά είναι το τίποτα.

Η μάλλον μια θέση στη βιβλιοθήκη της μνήμης. Έτσι λοιπόν,  με χάρη. Τι νόημα θα είχαν τα χωρίς γεύση σβησίματα!

Πρέπει να παίρνει μορφή η ζωή. Τότε μόνο  είναι δημιουργία. Να ενσωματώνεται το τυχαίο, το καθημερινό, σε ωραία ποιητικά σχήματα. Αλλιώς ξετυλίγεται το νήμα των ημερών ως των ανίδεων, αθώων, έμβιων.