ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

16/11/88


Βλέπω στο τρένο πρόσωπα νέων ανθρώπων. Δροσερά ! Τους φαντάζομαι σαράντα χρόνια αργότερα. Κι όμως ! Παρ’ όλα αυτά ίδια.


12/88

Το χειμώνα η Αθήνα στις σκοτεινές συνοικίες !
Καφέ πουλόβερ, γκρίζο ζακέτο !
Κατήφεια, αναδίπλωση !
Μαύρο ζακέτο !
Χειμέρια νάρκη !
Μουντό !
Φροντιστήρια Αγγλικών !

19/12/88


Ανακάλυψα πως έγινα οστρακόδερμο !


10/12/88


Αυτός ο κύριος με τη φαλάκρα και το διπλοσάγονο, είναι ο μικρούλης με την κοιλίτσα που φτάνει ξαναμμένος, ασθμαίνοντας κάθε πρωί στην τάξη καθυστερημένος δέκα λεπτά.


11/10/88

Αυτό το μάγουλο του ναύτη με τα μωβ και το γκρίζα που καθρεφτίζει τον ήλιο στο παράθυρο του λεωφορείου είναι το μάγουλο που το βλέμμα της μάνας του σκεπάζει είκοσι χρόνια τώρα, κάθε βράδυ ,ανεβάζοντάς του
σιωπηλά την κουβέρτα.

15/11/88

Δεν θέλω να βάζω τους φίλους μου εμπρός σ’ επιλογές γιατί τους χάνω.


12/12/88

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν αλήθειες κι άλλοι που αερολογούν !
Διαβάζω το Ν. του Σ. Δεν μπορώ ν’ αποφύγω να ξαναγυρίσω στη καθαρή πηγή, τον Σεφέρη…ο άλλος, γράφει, γράφει…διανοούμενος!
Λες γιατί τα γράφει αυτά ;!
Γιατί τον ενοχλούν τα λαστιχάκια από τα πακέτα στο πάτωμα ; !
Γιατί τον ενοχλεί το ω που λέει είναι σαν κώλος και που τόφαγε ο Ξενάκης από το όνομά του και τόκανε Ιάννης…
Όχι μόνο τα γράφει αλλά το χειρότερο τα εκδίδει.
Λυπάμαι που τα γράφω αυτά γιατί ο Σ. έχει πεθάνει. Άσε τους πεθαμένους ν’ αναπαύονται. Τουλάχιστον αυτούς που πέθαναν πρόσφατα. Γιατί αργότερα, ούτως η άλλως, θα τους περιλάβει η ιστορία κι αυτή δεν ξέρει από οίκτους .

14/12/88

Ο πατέρας μου είναι σίγουρος.
Η μάνα μου δεν είναι σίγουρη.
Ο πατέρας μου είναι αθώος.
Η μάνα μου έχει επιφυλάξεις .
Ο πατέρας μου δεν φοβάται το αύριο.
Η μάνα μου το φοβάται πολύ.
Ο πατέρας μου γεράζει πιο εύκολα από τη μάνα μου.
Η μάνα μου βασανίζει τον εαυτό της.
Ο πατέρας μου τον προστατεύει.
Ο πατέρας μου στεναχωριέται από μέσα του .
Η μάνα μου στεναχωριέται και φωναχτά.
Ο πατέρας μου είναι για όλους τους ανθρώπους.
Η μάνα μου είναι πιο πολύ για μας.
Εγώ μοιάζω και στους δύο.
Νομίζω στον πατέρα μου περισσότερο.

9/10/00
Ο πατέρας μου έφυγε δύσκολα
Η μάνα μου, στον ύπνο της.

20/12/88

Μερικά που θησαύρισα από τις ‘ ΜΕΡΕΣ’ του Σεφέρη :
-Ο μεγαλύτερος είναι κείνος που μπορεί ν’ απαρνηθεί τα υπάρχοντά του με τον καλύτερο τρόπο τη στιγμή που πρέπει.
-Το παραμικρό γεγονός ,η παραμικρή πράξη παίρνει για μένα τη σημασία θανάσιμης πάλης.
-Η αδυναμία μου να δοθώ ολόκληρος σε πράγματα που δεν μ’ αγγίζουν κατάκαρδα , το μίσος μου για κάθε δεσμό. Κάθε πράγμα επιβεβλημένο μου φαινόταν αποτρόπαιο, έστω κι αν μου ήταν ελκυστικό.
-Δεν ήξερα πως ο Νάρκισσος ήταν ένας ακίνητος άνθρωπος που έβλεπε τον εαυτό του να πνίγεται .
-Όχι , σκοπός της Τέχνης δεν είναι να συγκινεί .


15/12/88

Φωτογραφίες απ’ το Παρίσι. Στον κήπο της Cite, μπρος στο Deutch de la Meurthe,με το παιδί μωρό. Το έχεις καβάλα στην πλάτη και κρατάς τα χέρια του μην πέσει. Φοράς το ρολόι μου. Εγώ γελάω και κουνώ τα δάχτυλα για να τραβήξω την προσοχή του.
Ο πραγματικός χρόνος !

21/12/88

Μοίρα του ανθρώπου.
Η ζωή τον εξοικειώνει, μια άσπρο μια μαύρο ! Κάθε στιγμή περιμένει το αντίθετο. Κι όμως όλα τελειώνουν στο σκοτάδι, στο έρεβος. Δεν το άντεξε αυτό : Εφεύρε την ‘ μετά θάνατον ζωή’, την Ανάσταση των νεκρών, ένα φαντασιακό άσπρο. Αυτοί που το πιστεύουν κλείνουν την παρτίδα στο άσπρο.
Ωραία που ο άνθρωπος είναι αισιόδοξος. Η δειλός ;
Πάντως είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του φαντασιακού !
Όλα αλλάζουν γύρω. Το ανθρώπινο τοπίο.
Ο θάνατος του θείου Γιώργου. Πολύ νέος. Μετά η λειτουργία του Μότσαρτ στο ‘Παλλάς’. ‘Πως μουδιάζει, πως σκεβρώνει, πως στρίβει πως λυγίζει η ζωή …’ λέει ο Γ. Σ.
Βαδίζουμε προς το σκοτάδι πια.
Κι όμως, αύριο το πρωί θάχει ωραίο ήλιο.

9/9/89

Αρχή χειμώνα. Καλύτερη διάθεση. Να βάψω το σπίτι. Κουρτίνες.