ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΧΟ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΧΟ


Ήθελα να της πω Μάνια μη φοβάσαι το σκυλί. Δαγκώνει μόνο όποιον το φοβάται. Όποιος περνά ήρεμος δίπλα του, δεν τον πειράζει και έτσι ήσυχα μπορεί να προχωρήσει. Εξημέρωσε το φόβο σου για το σκυλί όσο έχεις ακόμη καιρό. Μη το τρέμεις γιατί αν πας έτσι απροετοίμαστη θα σε κατασπαράξει. Θα σε ξεσκίσει με τα κοφτερά του δόντια και θα φτάσεις ένα κουρέλι στο τέλος..................................................................
Καθάρισε το πρόσωπό της. Έβαλε την κρέμα της νύχτας-πιο λιπαρή από την άλλη της μέρας, ''για να μείνει και κάτι πάνω στο δέρμα, να μην βγαίνει όλη πάνω στο μαξιλάρι'' σκέφτηκε και πήγε να πλαγιάσει.
Επίτηδες δεν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του μπάνιου για να μην νοιώσει εκείνο το σφίξιμο. Όχι πως είχε χαλάσει...στα πενήντα βαστιόταν καλά, τη λέγαν και μικρότερη. Αλλά μήπως από τα 25 δεν έψαχνε τα σημάδια του χρόνου γύρω απ’ τα μάτια; Δεν ήταν από φιλαρέσκεια. Περισσότερο τρόμος για το μυστήριο της ζωής ήταν. Κι όταν είσαι 25 τότε είναι το πρώτο ξάφνιασμα. Πιο πριν είσαι παιδί. Δεν υπάρχουν τέτοια. Αργότερα όμως συνηθίζεις. Έβαλε τα γυαλιά της και πήρε το βιβλίο να διαβάσει λίγο πριν σβήσει το φως.
Τότε τα χέρια της άρχισαν ν'αλλάζουν. Να ζαρώνουν, ν΄ ασπρίζουν. Είχαν λεπτύνει κι όλας και στραβώσει. Ο δείκτης γύριζε προς τα μέσα. Το δέρμα είχε γίνει σα διάφανο χαρτί και φαινόταν κι οι φλέβες από μέσα γαλάζιες. Τρόμαξε, ανασηκώθηκε καθιστή. Σήκωσε το νυχτικό και κοίταξε τα μπράτσα της. Το ίδιο και τα μπράτσα. Σα νερό κρέμονταν η σάρκα της πάνω στα κόκαλα, σα τσαλακωμένο χαρτί. Αλαφιάστηκε.
Έφερε τις παλάμες στο πρόσωπο. Σκάλωσαν τα δάχτυλά της σε γραμμές βαθιές. Κάτω απ' το σαγόνι ο λαιμός, νερό. Ναι, ήταν αλήθεια.
Είχε γίνει ογδόντα. Μ΄ αυτό το ρούχο φορεμένο θα κοιμόταν πικρά πια κάθε βράδυ.