ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ



Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω με υπεραστικά λεωφορεία.Θα ήταν πολύ μεγάλο πρόβλημα να μην μου αρέσει, που θα μπορούσε, γιατί η δουλειά μου με υποχρεώνει να ταξιδεύω.
Εξυπακούεται όχι σε ημέρες μαζικών μετακινήσεων η Σαββατοκύριακα. αλλά και με την προνομία της κενής διπλανής μου θέσης .Αυτό βέβαια παίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή.. Πάντα όταν βγάζω εισιτήριο ζητώ την θέση 43 που είναι το τελευταίο αριστερό ζευγάρι πριν τη γαλαρία.Τις πίσω θέσεις δεν τις προτιμούν οι περισσότεροι επιβάτες εκτός των νέων που τους αρέσει να απλώνονται και παρέες παρέες να συζητούν. Μου αρέσουν επίσης τα υπεραστικά λεωφορεία γιατί λόγω του όγκου τους, τα νομίζω τουλάχιστον πιο ασφαλή, αλλά και γιατί νοιώθεις μαζί με άλλους ανθρώπους όλοι μαζί, να κάνετε κάτι κοινό: ένα ταξίδι. Μια ψευδαίσθηση συλλογικότητας, σε αντίθεση με το μικρό μοναχικό ιδιωτικό αυτοκίνητο. Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να θεωρούν τα παραπάνω παρανοϊκά και υπάρχει σωρεία επιχειρημάτων περί του αντιθέτου.
Έτσι λοιπόν αφού ταχτοποιήσω τα πράγματά μου , την τσάντα μου, ένα πλαστικό
μπουκαλάκι νερό, ίσως μια εφημερίδα, σίγουρα το βιβλίο μου, αφίνομαι να απολαύσω τη θέα από το παράθυρο και τις σκέψεις μου. Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να καταλάβω τι είναι αυτό που μου προξενεί αυτό το αυτό το αίσθημα ευχαρίστησης χωρίς να έχω καταλήξει σ’ένα συμπέρασμα. Άλλοτε, σκέφτομαι,πως ίσως είναι η μετάβαση και ο διαστελλόμενος χρόνος της,
η φυγή από αυτό και η προσμονή άφιξης στο άλλο, ακόμη και ο υποχρεωτικά «κενός»
χρόνος, ή η παρέα με τον εαυτό σου. Μπορεί και όλα. Ποιο όμως υπερτερεί ;
Προσφάτως ανακάλυψα και κάτι άλλο.Γι αυτό ξέρω σίγουρα πως μου προξενεί μια
άμεση ευχαρίστηση.Είναι το αίσθημα της κίνησης , της ταχύτητας ενώ στην ουσία είμαι
σε πλήρη ακινησία .Άλλη μια ψευδαίσθηση! Η φυσική μου σωματική νωθρότητα παύει να
έχει σημασία , εκμηδενίζεται από το αίσθημα κίνησης που μου δίνει η μετακίνηση του
αυτοκινήτου.Ετσι ψευδώς αισθάνομαι πως κινούμαι εγώ, ενώ κινείται κάτι άλλο που με
‘φέρει’ . Η λίγο διαφορετικότερα :πως η ζωή μου αποκτά κίνηση. Χιλιάδες ακίνητες ζωές μπορούν να αισθάνονται πως μπαίνουν σε κίνηση έτσι εύκολα και άκοπα .Μ’ ένα άγγιγμα του ποδιού σε κάποιο γκάζι . Χιλιάδες ακίνητες ζωές μπορούν έτσι άσκοπα να περιφέρονται .Ακόμη να λατρεύουν την ταχύτητα έως ιλίγγου.Όλη η σχετική βιομηχανία μηχανών και ιδεών.
Γ’ αυτού του είδους την κίνηση δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες η και κάποια
φυσικά χαρίσματα όπως για την άλλη την πραγματική που δοκιμάζει τους ανθρώπους
και κάποιες φορές προχωράει την Ιστορία .






.