ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ

1997

Βράδυ μετά τα εγκαίνια της Έκθεσης του Μόραλη. Τον ευχαριστούμε. Αίσθηση δωρεάς. Καθάρισε η όραση απόψε μετά από πολύ καιρό. Η ύλη του πολύτιμη. Στα άσπρα καταλαβαίνεις το χάδι. Πως τίποτα δεν μπορεί να είναι λίγο πιο δω, λίγο πιο κει, παρά μόνο εκεί που βρίσκεται. Αυτό λέω εγώ «Ελληνικό». Αυτό που τρυπάει τα χρόνια, που έρχεται κατευθείαν από τότε και φτάνει ίσα με αυτά τα έργα. Το τεντωμένο σχοινί του ακροβάτη. Ακροβασία πάνω στην απόλυτη ακρίβεια. Ξεφυλλίζοντας τον κατάλογο μετά, στο γύρισμα της σελίδας, βαθειά ανάσα και ψιθυρίζω «Α τι ωραία»…….
……διαβάζω τον τίτλο του έργου : « H ΩΡΑΙΑ». Έργα ερωτικά. Η συγκίνηση μετατρέπεται σε φόρμα. Δεν είναι εύκολα. Κάτω από μια επίφαση προσήνειας ωστόσο δεν βάζουν το κλειδί στο κάθε χέρι.
Εκεί μες τον κόσμο των εγκαινίων, μου έβαλαν στην τσέπη πρόσκληση φίλου, αγαπητού, καλού ζωγράφου με μια εικόνα(η κάθε ψυχή έχει κάτι να πει). Όμως απόψε μοιάζει ακατάσχετη φλυαρία.
Να τι έκανε απόψε ο Μόραλης.
Οι άλλες ζωγραφιές φτώχυναν ακόμη πιο πολύ. Σ’ ένα κόσμο που παράγει τόση εικόνα κάθε είδους και χρήσης, η εικόνα του Μόραλη αισθησιακή και πνευματική μαζί, μπορεί να μείνει ερμητικά κλειστή.
Και καλύτερα.

/

20/12/09

ΕΦΥΓΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

/

Σ'άφησαν να κλεισεις εσύ τη πορτα οι φίλοι σου όπως έλεγες, ο Νικολάου ,ο Ελύτης, ο Μάνος, ο Τσαρούχης.

Στο καλό εκεί που βαδίζεις τώρα στο δρόμο της αθανασίας.

/

Το χιούμορ σου,το ένα και μοναδικό ανέκδοτο που μας έλεγες κάθε φορά θα μας λείψει.

Το χιούμορ που σ' ακολούθησε μέχρι το τέλος.Θάσκαγες στα γέλια αν μπορούσες να δεις τον μεγαλοεκδότη να φεύγει λίγο μετά από σένα και να επισκιάζει στα μέσα την είδηση του δικού σου φευγιού. Θα τούλεγες ''Βρέ Χρήστο ήταν ανάγκη να στριμωχτούμε κ'οι δυό στην πόρτα ;

Δεν περίμενες λίγο να βγούμε ένας ένας;''

/

Ψέμματα, τίποτε δε θάλεγες. Αυτά δεν σ'ενδιέφεραν.Εμείς το νοιώσαμε έτσι!