ΤΟ ΔΩΡΟ
Μια εφημερίδα της ζήτησε , μέρες Χριστούγεννα, να γράψει πιο δώρο θυμόταν πιο πολύ απ’ όσα είχε λάβει .Δεν ήταν δώρο γιορτινό αυτό που θυμόταν.
Πριν από αρκετά χρόνια είχε βρεθεί να διδάσκει σχέδιο στους γραφίστες για λίγες ώρες σε γνωστό ΙΕΚ στο κέντρο της Αθήνας ,κάπου στη Ζωοδόχου Πηγής. Εκεί τριγύρω έχει πολλούς εκδοτικούς οίκους . Kάθε φορά έσερνε μια πλαστική σακούλα με βιβλία που αγόραζε επ’ ευκαιρία .Εκείνο το πρωί είχε μαζί της, ανάμεσα σε άλλα και τον τόμο του Σεφέρη, του Ικαρου, που όλο κάπου τον χάριζε και πάντα έλειπε. Όμως εκείνο το πρωί δεν ήταν σαν όλα τ’άλλα.Ολοι είχανε ξενυχτίσει στις τηλεοράσεις : ‘Ο Πόλεμος του Κόλπου’,ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος.Οι ψυχές ήταν σφιγμένες.Μπαίνοντας στην τάξη βρήκε έτοιμα τα παιδιά με τα χαρτιά τους απλωμένα ν αρχίσουνε. Όμως κάτι έπρεπε να ειπωθεί γι’αυτό που όλοι είχανε ζήσει χτες βράδυ.Tι πιο λιτό και πυκνό από το λόγο του ποιητή…
-Θα σας διαβάσω ένα ποίημα… τρις φορές. Μιά για να το ακούσετε, δεύτερη δίνοντας σας κάποια κλειδιά και τρίτη για να τα εντάξετε στο νόημα.Απλά ήταν τα κλειδιά της: αηδόνι ποιητάρη.....Πλάτρες…παραφράσεις του Ευριπίδη…Το ποίημα ήταν η ‘Ελένη’.
Μετά το τέλος,σίγη στην τάξη .Ξεκίνησαν να σχεδιάζουν. Σε λίγο διάλειμμα.
Δεν όρμισαν όλα στην πόρτα. Η συνήθης φασαρία απουσίαζε. Σηκώθηκαν αργά σιωπηλά
‘Για ένα πουκάμισο αδειανό…για μιαν Ελένη’…ο ποιητής είχε δουλέψει.
Πλησιάζει στο τραπέζι της ένας μαθητής ο Σωτήρης ,πολύ ταλαντούχο παιδί
και της λέει:
-Δε μου λες, ξέρεις τι έχεις έρθει εσύ εδώ να κάνεις ;
-Τι εννοείς Σωτήρη ;...να σας κάνω σχέδιο….(δεν καταλάβαινε αν έπρεπε να αμυνθεί)
-Εμείς τώρα πως θα συνεχίσουμε ;..αύριο … μεθαύριο…
-Τι εννοείς Σωτήρη,..πάλι εκείνη.
-Εμείς οι μαθητές σου ,ξέρεις ποιοι είμαστε ; Είμαστε αυτοί που αποτύχαμε στις Πανελλήνιες…γενικώς αποτύχαμε και ψάχνουν όλοι κάτι να μας κάνουν κάπου να
χωρέσουμε.. κι έρχεσαι εσύ να μας ξεβολέψεις…
Βγάζει μια καρτούλα από την τσέπη του, γράφει κάτι το αφήνει μπρος της και φεύγει. Η καρτούλα έγραφε¨:
Γιατί αγγίζει
Γιατί τρομάζει
Γιατί συγκινεί
Γιατί είναι ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Σωτήρης Μ. 1991
Αυτό ήταν το δώρο που θυμόταν.
.
Μια εφημερίδα της ζήτησε , μέρες Χριστούγεννα, να γράψει πιο δώρο θυμόταν πιο πολύ απ’ όσα είχε λάβει .Δεν ήταν δώρο γιορτινό αυτό που θυμόταν.
Πριν από αρκετά χρόνια είχε βρεθεί να διδάσκει σχέδιο στους γραφίστες για λίγες ώρες σε γνωστό ΙΕΚ στο κέντρο της Αθήνας ,κάπου στη Ζωοδόχου Πηγής. Εκεί τριγύρω έχει πολλούς εκδοτικούς οίκους . Kάθε φορά έσερνε μια πλαστική σακούλα με βιβλία που αγόραζε επ’ ευκαιρία .Εκείνο το πρωί είχε μαζί της, ανάμεσα σε άλλα και τον τόμο του Σεφέρη, του Ικαρου, που όλο κάπου τον χάριζε και πάντα έλειπε. Όμως εκείνο το πρωί δεν ήταν σαν όλα τ’άλλα.Ολοι είχανε ξενυχτίσει στις τηλεοράσεις : ‘Ο Πόλεμος του Κόλπου’,ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος.Οι ψυχές ήταν σφιγμένες.Μπαίνοντας στην τάξη βρήκε έτοιμα τα παιδιά με τα χαρτιά τους απλωμένα ν αρχίσουνε. Όμως κάτι έπρεπε να ειπωθεί γι’αυτό που όλοι είχανε ζήσει χτες βράδυ.Tι πιο λιτό και πυκνό από το λόγο του ποιητή…
-Θα σας διαβάσω ένα ποίημα… τρις φορές. Μιά για να το ακούσετε, δεύτερη δίνοντας σας κάποια κλειδιά και τρίτη για να τα εντάξετε στο νόημα.Απλά ήταν τα κλειδιά της: αηδόνι ποιητάρη.....Πλάτρες…παραφράσεις του Ευριπίδη…Το ποίημα ήταν η ‘Ελένη’.
Μετά το τέλος,σίγη στην τάξη .Ξεκίνησαν να σχεδιάζουν. Σε λίγο διάλειμμα.
Δεν όρμισαν όλα στην πόρτα. Η συνήθης φασαρία απουσίαζε. Σηκώθηκαν αργά σιωπηλά
‘Για ένα πουκάμισο αδειανό…για μιαν Ελένη’…ο ποιητής είχε δουλέψει.
Πλησιάζει στο τραπέζι της ένας μαθητής ο Σωτήρης ,πολύ ταλαντούχο παιδί
και της λέει:
-Δε μου λες, ξέρεις τι έχεις έρθει εσύ εδώ να κάνεις ;
-Τι εννοείς Σωτήρη ;...να σας κάνω σχέδιο….(δεν καταλάβαινε αν έπρεπε να αμυνθεί)
-Εμείς τώρα πως θα συνεχίσουμε ;..αύριο … μεθαύριο…
-Τι εννοείς Σωτήρη,..πάλι εκείνη.
-Εμείς οι μαθητές σου ,ξέρεις ποιοι είμαστε ; Είμαστε αυτοί που αποτύχαμε στις Πανελλήνιες…γενικώς αποτύχαμε και ψάχνουν όλοι κάτι να μας κάνουν κάπου να
χωρέσουμε.. κι έρχεσαι εσύ να μας ξεβολέψεις…
Βγάζει μια καρτούλα από την τσέπη του, γράφει κάτι το αφήνει μπρος της και φεύγει. Η καρτούλα έγραφε¨:
Γιατί αγγίζει
Γιατί τρομάζει
Γιατί συγκινεί
Γιατί είναι ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Σωτήρης Μ. 1991
Αυτό ήταν το δώρο που θυμόταν.
.
2 σχόλια:
το δώρο της ποίησης
ναι Μανο,οτι δίνεις παίρνειςσ' αυτή τη ζωη.
Δημοσίευση σχολίου