Χ. Θ. :

( πρέπει να ανήκεις στον καιρό σου )Honore Daumier... (να κάνεις ζωντανή τεχνη)...Gustave Courbet.

Κ. Δ. :

Στην εποχή μας, στην τέχνη, έχουν γίνει τα πάντα. Τίποτε πια δεν είναι καινούργιο. Αυτό είναι μια μεγάλη λύτρωση. Όταν είμαστε νέοι, το αίτημα να είμαστε συγκαιρινοί μας βασάνιζε. Τώρα έχουμε ξεμπερδέψει μ’ αυτά . Όμως ανιχνεύω αυτή την αγωνία σε έργα νέων, ακόμη. Θα ήθελα με αγάπη να τους μεταφέρω μιαν εμπειρία: Στη θάλασσα όταν κολυμπάς και σφιχτείς ,βουλιάζεις. Όταν χαλαρώσεις όμως, τι ωραία που ανεβαίνεις στον αφρό του νερού !
Αλλά μεταφέρεται η εμπειρία ; μάλλον όχι .
Όταν κοιτάμε μέσα μας και γύρω μας με ειλικρίνεια , χωρίς εξυπνάδες ,τότε κάτι μπορεί να βγει , αν, λέω αν. Αν λοιπόν και τον καιρό του θα μαρτυρήσει το έργο και εμάς τους ίδιους, και ίσως και κάτι παραπάνω.
Ένα από τα πιο μαγικά που συντελείται με τη ζωγραφική είναι πως μερικές φορές ξεκινάς με κάποιες προθέσεις, και το έργο σε πάει εκεί που θέλει αυτό. Μετά , στο τέλος , το κοιτάς και ανακαλύπτεις πράγματα που ούτε το φανταζόσουν πως υπήρχαν μέσα σου.
Όταν ο Daumier και ο Courbet έλεγαν « πρέπει ν’ ανήκεις στο καιρό σου» , «να κάνεις ζωντανή τέχνη»ήταν νέα αιτήματα και μάλιστα νεωτερικά, σε σχέση με αυτά που γίνονταν γύρω τότε στην επίσημη τέχνη του καιρού . Είχαν να αντιπαλέψουν την ακαδημία της εποχής τους και την ιδεολογία της. Σήμερα με το κύλισμα της Ιστορίας, το λεγόμενο « καινούργιο» έγινε πια ακαδημία. Αυτή είναι η Επίσημη Τέχνη της εποχής μας .Δεν έχετε παρά να δείτε τι δείχνουν τα Μουσεία και οι Μπιενάλε, παρά τις όποιες εξαιρέσεις. Σ’ αυτήν επενδύονται κεφάλαια στην εποχή του θριάμβου των αγορών. Το μέσον είναι το μήνυμα . Φυσικά και υπάρχουν όμως και μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Bill Viola, ο William Kentridge και κάποιοι άλλοι. Όμως οι όποιες εξαιρέσεις δεν κάνουν άλλο από το να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Το πραγματικά νέο όμως, καραδοκεί και σχεδόν πάντα είναι εκτός Μουσείων.

(Απόσπασμα συζητησης Χ. Θ.- Κ. Δ.)