ΡΕΜΠΕΤΑΔΙΚΟ


Αυτός ο νέος που χόρευε ζεϊμπέκικο ανάμεσα στους άλλους. Τι ήθελε ν’ αποφύγει εκείνη η παλάμη με τα λεπτά δάχτυλα που στεκόταν ανάστροφα μπρος στο μέτωπο; το θάνατο; Τι μέτραγαν τ’ ανοιγμένα μπράτσα; Τη ζωή ;
To πουκάμισο κρέμονταν πάνω στο κορμί του και το παντελόνι σακούλιαζε παντού γύρω απ’ τους μηρούς. Αυτά τα ευρύχωρα ρούχα του ‘διναν μια εσωτερική λεβεντιά, μια πνευματικότητα. Ο χορός του,μετρημένος, σεμνός, σαν κι αυτόν! Μαγνήτιζε το βλέμμα μου το τύλιγμα και το ξετύλιγμα που επιτελούσε γύρω από τον εαυτό του, χωρίς κανέναν να του χτυπά ρυθμό, όπως συνηθίζετε, ενώ νέοι στις γύρω παρέες, έκαναν φασαρία και διασκέδαζαν σε άλλο ύφος.
Όταν έλαβε τέλος ο χορός του, πήγε πίσω στο τραπέζι, ανάμεσα στους φίλους του, μες τους καπνούς και το μισοσκόταδο. Ήπιος, σχεδόν σιωπηλός, κάθισε ανάμεσά τους. Ήταν φανερά απ’ τους τρυφερούς ανθρώπους που θέλουν να περνούν απαρατήρητοι. Πως μπορούσε όμως να φανταστεί ότι κάποιος παρακολουθούσε αυτή την αταίριαστη, μέσα σε τόσο επιδεικτικό περιβάλλον παρουσία του; Αυτό το ταπεινό λουλούδι, το κρυμμένο ανάμεσα στα υπερφίαλα, πολύχρωμα, τεντωμένα γεμάτα χυμούς άνθη της ηλικίας του.

Πάντα ,ακόμη και υποθετικά, μπορεί να παραμονεύει ένα τέτοιο βλέμμα, χάρη στο οποίο υπάρξεις σαν και τη δική του, μπορούν να δικαιωθούν, χαρίζοντάς μας αισθήματα αγιότητας, αρμονίας, ομορφιάς.